TRANSCRIPTTH

นืยายเสียงเรื่อง ชีวิตเด็กหนุ่มที่ถูกตามใจโดยสามสาวงามของโรงเรียน Ch 31-36 จบ

58m 25s1,228 words1,067 segmentsTH

FULL TRANSCRIPT

0:02

[เพลง]

0:06

นิยายเสียงเรื่องชีวิตเด็กหนุ่มที่ถูกตาม

0:08

ใจโดย 3 สาวงามของโรงเรียนชัเตอร์ 31

0:12

เวลาที่แต่ละคนใช้ในการคิดเซนานะนิชิโอจิ

0:16

กับเคซากะแทบจะไม่มีจุดร่วมอะไรกันเลยถ้า

0:20

พูดถึงเคซากะแล้วเขาแทบไม่เคยมี

0:23

ปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมฉันเลยต่อให้มี

0:25

คนเข้ามาทักเขาก็จะตอบกลับไปเพียง 2-3 คำ

0:28

เท่านั้นส่วนทางด้านเซนะเธอมีเพื่อนมาก

0:31

มายทั้งชายและหญิงรวมถึงมีความสัมพันธ์

0:34

ที่ดีกับนักเรียนจากโรงเรียนอื่นพอสมควร

0:38

ด้วยความแตกต่างเหล่านี้จุดที่เรียกว่า

0:40

การมีปฏิสัมพันธ์ระหว่าง 2 คนนี้ก็คงเป็น

0:43

แค่เรื่องเล็กๆน้อยๆอย่างตอนส่งงานที่มี

0:45

การพูดคุยตามมารยาทหรือในช่วงที่ถูกจัด

0:48

ให้อยู่กลุ่มเดียวกันในงานกิจกรรมซึ่งก็

0:51

มีเพียงแค่บทสนทนาระดับพื้นฐานเท่านั้น

0:55

ดังนั้นสำหรับเซนะแล้วเคซากะก็เป็นเพียง

0:58

แค่เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งและไม่มีความ

1:00

หมายไปมากกว่านั้นเธอเพียงแค่จดจำได้ว่า

1:04

เขาเป็นคนที่ค่อนข้างโดดเด่นในฐานะเด็ก

1:06

ที่ไม่ค่อยกลมกลืนกับคนอื่นในห้องเด็กที่

1:10

มาจากครอบครัวยากจนเคซากะมักถูกล้อเลียน

1:14

แบบนั้นเสมอนอกจากนี้ยังได้ยินมาว่าแม่

1:17

ของเขาเสียชีวิตไปตั้งแต่เขายังเด็กอาจจะ

1:20

มีบางคนที่รู้สึกเห็นใจอยู่บ้างก็เป็นได้

1:23

แต่รวมถึงเซนาเองก็ไม่ได้สนใจหรือพยายาม

1:26

ทำความเข้าใจสถานการณ์ของเขาเท่าไรนัก

1:30

เรียนส่วนใหญ่ไม่เคยมีประสบการณ์สูญเสีย

1:32

ครอบครัวจึงไม่อาจเข้าใจความรู้สึกของเขา

1:35

ได้ซึ่งเซนาเองก็เป็นเช่นนั้นหากให้

1:39

อธิบายเคซากะในช่วงนั้นสั้นๆคงจะเป็นคำ

1:42

ว่ามืดมนต์ไม่มากไปกว่านั้นและไม่ได้น้อย

1:46

ไปกว่านั้นคำว่ามืดมนต์นั้นช่างเหมาะสม

1:49

ที่สุดแล้วพอเอามาถึงช่วงที่เป็นนักเรียน

1:52

มัธยมปลายตอนนี้เธอถึงจะเข้าใจได้ว่ามัน

1:55

ก็สมเหตุสมผลที่เขาจะเป็นแบบนั้นเพราะแม่

1:59

ที่เป็นเพียงคนเดียวในครอบครัวจากไปแล้ว

2:02

ความเจ็บปวดทางใจนั้นคงมากมายมหาศาลเกิน

2:05

กว่าที่จะจินตนาการได้เป็นความเจ็บปวดที่

2:09

เกินจะบรรยายออกมาได้การได้เห็นเคซากะที่

2:12

คาดว่าน่าจะต้องทนทุกข์กับความเจ็บปวด

2:14

เหล่านั้นยิ้มอย่างมีความสุขในงาน

2:17

evีเวentคส Play ทำให้เซนะรู้สึกตกใจ

2:20

อย่างมากเขาคงพยายามด้วยตัวเองจนสามารถ

2:23

เปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมรอบตัวได้สำเร็จ

2:26

เขาคงไม่ยอมแพ้และพยายามอย่างหนักเพื่อ

2:29

ปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการต่างๆในช่วง

2:32

วัยเรียนซึ่งเป็นช่วงที่อ่อนไหวต่อสภาพ

2:35

แวดล้อมการเอาเรื่องฐานะทางบ้านหรือการ

2:38

ไม่มีพ่อแม่มาใช้เป็นประเด็นล้อเลียนก็

2:40

เกิดขึ้นได้เสมอเด็กจนเด็กไม่มีเพื่อน

2:44

หรือเด็กเนิทั้งหมดเป็นแค่ป้ายที่คนชอบ

2:47

แปะให้กันเล่นๆเท่านั้นแต่การที่เคซากะ

2:51

สามารถหาเพื่อนหรือบางทีอาจจะเป็นแฟนถึง 2

2:54

คนและสร้างพื้นที่ของตัวเองได้สำเร็จทำ

2:57

ให้เซนะรู้สึกสนใจเขาอย่างมากเขาคือ

3:01

เพื่อนร่วมชั้นที่เธอไม่ได้ใส่ใจมากนัก

3:04

แต่ตอนนี้เธอกลับสนใจเขาขึ้นมาอย่างมาก

3:07

ภาพของเคซากะที่เธอเคยคิดว่ามืดมนนั้นอาจ

3:11

เป็นแค่สิ่งที่เธอคิดไปเองอย่างเอาแต่ใจ

3:14

และการที่เธอยึดติดกับภาพลักษณ์นั้นอาจ

3:17

สร้างความลำบากใจให้เคซากะโดยที่เธอไม่

3:20

รู้ตัวเธอไม่ได้อยากถ่ายโทษอะไรเพียงแค่

3:24

อยากจะมีโอกาสได้คุยกับเขาอีกสักครั้งใน

3:27

แบบที่มองเขาด้วยสายตาที่ปราศจากอคติด้วย

3:30

เหตุนี้เซนะจึงชวนเขาไปงานเลี้ยงรุ่นโดย

3:33

ไม่รู้เลยว่าสิ่งนี้จะกลายเป็นความหวังดี

3:35

ที่แฝงไปด้วยความไม่จริงใจสำหรับเคซากะใน

3:39

ห้องหนึ่งของแมนชั่นที่เป็นที่พูดถึงเรา

3:42

กำลังพักหายใจสักครู่ห้องยังคงกว้างขวาง

3:46

เหมือนเคยเฟอร์นิเจอร์ก็น้อยจนดูเรียบ

3:48

ร้อยราวกับเป็นบ้านตัวอย่างเหมือนกับห้อง

3:51

ของพวกminิimal list เลยและตอนนี้เรา

3:54

กำลังจะเริ่มการถ่ายภาพส่วนตัวการถ่ายภาพ

3:57

ที่มีแค่ช่างภาพและนางแบบเฒ่านั้นเห็นว่า

4:00

เรียกแบบนั้นนะแม้ว่าจะมีพวกเราอยู่ตั้ง 3

4:04

คนแต่ก็ช่างเถอะเรื่องรายละเอียดปลีกย่อย

4:06

แบบนั้นไม่ต้องคิดมากหรอกผมเป็นช่างภาพคน

4:09

เดียวดังนั้นก็ไม่ผิดนักหรอกมั้งศึกจัง

4:13

กับโคโคอะกำลังเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วดึงชุด

4:15

ออกมาเลือกอย่างขมักเขเม้นพวกเธอสลับกัน

4:18

ลองท่าทางหน้ากระจกดูเหมือนกว่าจะตัดสิน

4:21

ใจเลือกชุดได้คงใช้เวลาอีกสักหน่อยและไม่

4:24

นานนักชัดดาดูสิเป็นไงล่ะเคซากะว้าววอว

4:29

ศึกจังสวมชุดที่ดูราวกับเจ้าหญิงในโลก

4:31

แฟนตาซีด้วยมงกุฎสีเงินที่ส่องประกายและ

4:34

ชุดกระโปรงลูกไม้สุดหรูหราเส้นผมสีทองที่

4:38

ดูเงางามของเธอยิ่งขับให้เธอดูโดดเด่น

4:41

เคซากะแล้วฉันล่ะดูสิดูโคโคอาศัยชุดทหาร

4:46

สีขาวที่ติดคอสูงมาพร้อมกับเสื้อคลุมยาว

4:49

จรดข้อเท้าดูเหมือนอัศวินหญิงที่สง่างาม

4:52

ต้นขาสีแทนที่โผล่พ้นจากกระโปรงสั้นเผย

4:54

ให้เห็นความมีเสน่ห์อย่างประหลาดทั้งสอง

4:58

ดูราวกับตัวละครจากอนิเมอะที่ก้าวออกมาใน

5:01

โลกแห่งความจริงพวกเธอเปล่งประกายจนผมแทบ

5:04

ละสายตาไม่ได้เลยเคซากะนายเป็นช่างภาพใช่

5:08

ไหมช่วยบอกให้โพสต์ท่าหน่อยสิเคซากะจัง

5:12

ช่วยหน่อยนะให้โพสต์ท่าเอายังไงดีล่ะก็

5:15

แล้วแต่นายไงล่ะใช่เลยจะให้โพสต์ท่า

5:19

เซ็กซี่ก็โอเคนะสึจังค่อยๆจัดชายกระโปรง

5:22

ของเธอให้เข้าที่หน้าแดงเรื่อเมื่อเล็ก

5:25

น้อยส่วนโคโคอะยังคงยืนอย่างมั่นใจแต่ดวง

5:28

ตาที่แฝงไปด้วยความคาดหวังก็กำลังจ้องมอง

5:30

มาที่ผมอย่างชัดเจนให้ผมสั่งท่านี่มันน่า

5:34

อายชะมัดเลยแฮะแต่ถ้าจะถ่ายภาพทั้งทีก็

5:37

อยากเก็บภาพที่น่ารักที่สุดของพวกเธอไว้

5:40

ให้ได้งั้นเรามาลองกันก่อนละกันถ้ามีท่า

5:44

ไหนไม่โอเคก็บอกด้วยนะไม่มีท่าที่ห้าม

5:48

อะไรหรอกนะเคซากะจังคิดเรื่องลามกอยู่

5:51

หรือเปล่าไม่ได้คิดซะหน่อยเอ้ามาเริ่มกัน

5:54

เถอะผมหยิบกล้อง DSLR ที่ยืมมาจากโคโคอะ

5:58

ขึ้นมาตั้งท่าถ่ายรูปพร้อมกับค่อยๆบอกท่า

6:01

ทางให้ 2 คนนั้นโพสต์ทีละช็อตพวกเธอโพสต์

6:03

ท่าอย่างมืออาชีพราวกับเป็นนางแบบระดับ

6:06

ท็อปโดยใส่ใจเรื่องมุมกล้องที่ดูดีเป็น

6:08

พิเศษเปล่งประกายออกมาจนแทบเทียบได้กับ

6:11

มืออาชีพเลยทีเดียวงั้นเคซากะจังทีนี้ลอง

6:15

ท่าเด็ดๆหน่อยสิพูดจบโคโคอะก็นอนแผลเป็น

6:19

รูปตัว X บนเตียงทันทีเดี๋ยวก่อนสิโคโคอะ

6:23

เธอเล่นแรงไปหน่อยหน่อยแล้ววะนะไม่เห็น

6:25

เป็นไรเลยสึจังเองก็มานอนข้างๆฉัน

6:28

สิมาเร็ววอว

6:30

หาเอาจริงดิงั้นก็ได้เดี๋ยวสินี่มันสาว

6:34

คอสเพล 2 คนนอนอยู่บนเตียงโชว์ต้นขาที่

6:37

ขาวเนียนอย่างไม่คิดจะปกปิดอะไรเลยมุม

6:40

กล้องแบบนี้แย่แน่ๆอะไรที่ว่าแย่นะเหรอก็

6:44

ชัดๆเลยน่ะสิว่าถ่ายไปจะเห็นชั้นนายเต็มๆ

6:47

น่ะสิอะเอ่อพวกเธอ 2 คนช่วยดึงชายกระโปรง

6:51

ลงหน่อยคือว่าเห็นหมดแล้ววนนะหาเคซากะจัง

6:55

ไม่ชอบอะไรแบบนี้เหรอมะไม่ใช่เรื่องชอบ

6:59

หรือไม่ชอบหรอกมันไม่เหมาะสมน่ะเหใจร้าย

7:02

จังเลยนะแล้วสึกจังล่ะถ้าบริการพิเศษให้

7:06

เคซากะจังหน่อยล่ะเป็นไงอืมวันนี้ใส่เป็น

7:09

กางเกงชั้นในสำหรับโชนะแล้วอีกอย่างรูป

7:13

นี้ก็ถ่ายไว้ดูแค่พวกเรา 3 คนเองไม่ใช่

7:16

เหรอ 2 คนนั้นหันมาสบตากันแวบหนึ่งพร้อม

7:19

กับยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนเด็กที่กำลังวาง

7:21

แผนแกล้งใครบางคนแต๊นอแต๊นอสึกจังใส่

7:25

กางเกงในลายดอกไม้ไม่ต้องพูดออกมาสิะโคโค

7:30

อะคว้าชายกระโปรงของสื่อจังแล้วเปิดโชว์

7:32

ทันทีไม่ว่ามันจะเรียกว่ากางเกงชั้นใน

7:36

สำหรับโชว์หรืออะไรก็ตามแต่สำหรับผู้ชาย

7:39

แล้วมันก็คือกางเกงในธรรมดาๆดานั่นแหละ

7:42

มุมเป้ากางเกงที่ตึงแนบเนื้อจนเห็นชัดๆ

7:44

มันก็ชวนคิดไปในทางนั้นได้โดยไม่ต้อง

7:47

สงสัยเลยผมรีบละสายตาออกจากช่องมองภาพของ

7:51

กล้องแทบไม่ทัน

7:53

อืมห้ามถ่ายติดกางเกงนายเด็ดขาดเข้าใจไหม

7:56

ชิเคซากะจังนี่จริงจังเกินไปแล้วนะคิดซะ

8:00

ว่าเป็นภาพแนวกราเวียก็ได้นี่นาไม่ได้สิ

8:04

ถึงบอกอยู่นี่ไงว่าไม่ได้การถ่ายรูป

8:07

กางเกงในของเพื่อนสาวมันเป็นเรื่องคอขาด

8:09

บาดตายเลยนะศึกจังเธอเองก็ไม่ควรทำตัวแบบ

8:13

นี้นะฉะฉันรู้แล้วละหน้าแค่แกล้งเล่นนิด

8:16

หน่อยเองให้ตายสิหลังจากที่ผมพยายามหลบ

8:20

หลี่การย่ยยวนของ 2 สาวไปได้การถ่ายภาพก็

8:23

ยังดำเนินต่อไปเรื่อยๆแต่แล้วจู่ๆโคโคอะ

8:26

ก็เอ่ยขึ้นมาด้วยประโยคสุดช้อปเอ้อว่าแต่

8:30

เดี๋ยวเรา 3 คนมีอะไรกันดีมยผมถึงกับพ่น

8:34

ลมหายใจออกมาทันทีเฮ้ยไม่มีทางซะหรอกทัน

8:39

ใดนั้นสึจังก็รีบสวนกลับเหแต่ว่าสึจังกับ

8:42

เคซากะจังเคยทำกันแล้วไม่ใช่เหรอไม่ใช่

8:46

เรื่องเดียวกันสักหน่อยฉันกับเคซากะจัง

8:49

เรา 2 คนมีความสัมพันธ์แบบนั้นกันอยู่

8:51

แล้วนี่แหมฉันเองก็อยากมีความสัมพันธ์แบบ

8:55

นั้นบ้างน่ะสิเธอนี่มันเอาเถอะแต่นั่นก็

8:59

ไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะตัดสินใจได้หรอกนะ

9:02

สิ่งสำคัญก็คือความรู้สึกของเคซากะจัง

9:04

ต่างหากอย่าหันมาพูดแบบนั้นสินี่มันไม่

9:08

ใช่เรื่องดีเลยอะไรที่ว่าไม่ดีนะเหรอถ้า

9:12

ผมเผลอมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับโคโคอะ

9:14

ขึ้นมาแล้วก็มันคงเป็นการทรยศความรู้สึก

9:17

ของทุกคนอย่างแน่นอนแต่โคโคโออาเป็น

9:21

เหมือนเพื่อนสมัยเด็กของศึกจังพวกเธอเคย

9:24

ทะเลาะกันหนักมากแต่ก็เพิ่งจะกลับมาคืนดี

9:26

กันได้ไม่นานซับซ้อนชะมัดหากผมปฏิเสธ

9:30

โคโคะออกไปตรงๆอาจจะทำให้ความสัมพันธ์

9:33

ระหว่างเธอกับสึจังกลับมาเร้าฉานอีกครั้ง

9:36

ก็เป็นได้แต่ว่าไม่หรอกคงล้อเล่นเฉยๆแหละ

9:41

มั้งในสถานการณ์แบบนี้ทางที่ดีที่สุดคง

9:44

เป็นการเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อหลบเลี่ยง

9:46

เรื่องนี้ไปก่อนเอ่อไว้คุยเรื่องนี้ที

9:50

หลังละกันนะพวกเธอหิวกันหรือเปล่าสั่ง

9:53

อะไรdelิเวอรี่มากินกันดีไหมอ้าวเปลี่ยน

9:56

เรื่องเฉยเลยเอาเถอะฉันอยากกินพิซซ่าอืม

10:00

ฉันอยากกินซูชิล่ะโอเคงั้นก็เอาทั้ง 2

10:03

อย่างเลยละกันแต่ปริมาณมันเยอะมากนะพวก

10:06

เราจะกินกันหมดเหรอเรื่องนั้นก็ให้นาย

10:09

โชว์ความเป็นลูกผู้ชายให้ดูหน่อยไงนั่นสิ

10:14

เฮ้อก็ได้ก็ได้ผมถอนหายใจเบาๆขณะพยายาม

10:18

คิดทบทวนการจะรับมือกับโคโคอ่ะอย่างไรดี

10:21

คงต้องค่อยๆคิดไปพลางกินข้าวไปพลางแล้ว

10:24

ล่ะชัดเตอร์ 32 อาบน้ำด้วยกัน 3 คนแย่

10:28

แล้วฉันไม่ไหวแล้วฉันกินเพิ่มไม่ได้อีก

10:32

แล้วหลังจากจัดการกับพิซซ่ากับซูชิไปจน

10:35

หมดเกลี้ยงซึ่งล้วนเป็นคาร์โบไฮเดรตหนักๆ

10:38

ฉันก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะเพราะรู้สึกแน่น

10:40

ท้องแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนท้องที่กำลัง

10:44

จะระเบิดของฉันราวกับจักรวาลก่อนเกิด

10:46

บิ๊กแบงร้อนจัดและอัดแน่นไปด้วยพลังงาน

10:50

เพราะสึกจังกับโคโคอะบอกว่าอิ่มตั้งแต่

10:52

เนิ่นๆฉันเลยต้องกินพิซซ่าไซส์แอวส่วน

10:55

ใหญ่ไปคนเดียวการที่ได้กินอิ่มจนพุงกลาง

10:58

เป็นเรื่องที่ดีแต่ฉันขอแนะนำให้กินแค่พอ

11:01

ดีพอดีจะดีกว่าอิ่มแล้วอาบน้ำไปด้วยพัก

11:05

ผ่อนไปด้วยดีมยโคโคอับพูดพร้อมกับลูกท้อง

11:09

ตัวเองอืมเห็นด้วยฉันก็อยากอาบน้ำเหมือน

11:12

กันโอเคฮังจังมาด้วยกันมยอ่างอาบน้ำนี่

11:16

กว้างมากเลยนะไม่หรอกนั่นมันเกินไปแล้วก็

11:20

นายอาบน้ำกับสึจังอยู่แล้วไม่ใช่เหรอทำไม

11:23

อาบกับฉันไม่ได้ล่ะก็เพราะว่าฉันอยู่กับ

11:26

สื่อจังมานานกว่าไงล่ะเป็นธรรมดาอยู่แล้ว

11:30

เรื่องเวลามันไม่เกี่ยวหรอกเรื่องแบบนี้

11:32

มันอยู่ที่ความรู้สึกต่างหากหรือว่า

11:34

โอเคฮังจังไม่ชอบฉันเหรอเอ๋อ๋อเอ่อฉัน

11:39

อั้มอึ้งตอบไม่ออกปกติแล้วโคโคอะเป็นคน

11:42

เข้าหาแบบรุกหนักอยู่แล้วแต่วันนี้ดู

11:45

เหมือนเธอจะจริงจังมากขึ้นเพราะเราเล่น

11:47

ด้วยกันมาทั้งมันทำให้ความสัมพันธ์ของเรา

11:50

ดูใกล้ชิดขึ้นฉันควรตอบยังไงถึงจะดีนะไม่

11:54

สิคงไม่มีคำตอบไหนที่ถูกต้องหรอกเฮโคโคอะ

11:59

อย่าทำให้โอเคฮังลำบากใจสิสึกจังอย่า

12:02

เพิ่งพูดฉันก็อยากให้โอเคฮังจังปฏิบัติ

12:04

กับฉันเป็นพิเศษเหมือนกันอืมฉันจริงจัง

12:08

กับโอเคฮังจังนะขอแค่เธอเข้าใจแค่นั้นก็

12:11

พออืมโคโคอะเป็นเด็กที่อ่อนไหวแม้ว่าเธอ

12:16

จะดูร่าเริงอยู่เสมอแต่เธอก็มักจะกังวล

12:19

ว่าตัวเองกำลังโดนปฏิเสธหรือโดนเกลียด

12:22

อยู่หรือเปล่าเพราะคิดมากไปเองจนกลายเป็น

12:25

ความระแวงซึ่งครั้งหนึ่งก็ทำให้เธอกับ

12:28

สึจังต้องแยกห่างจากกันไปน่าสงสารฉันไม่

12:32

อยากให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีกและสิ่ง

12:34

เดียวที่ฉันทำได้คือพูดความจริงออกไปพูด

12:37

กับโคโคะด้วยความจริงใจฉันดีใจนะที่โคโคะ

12:42

รู้สึกแบบนี้ดีใจมากเลยแต่ฉันมีคนที่ฉัน

12:46

ชอบอยู่แล้วฉันมีความสุขมากที่คนที่ฉัน

12:48

ชอบบอกว่าชอบฉันเหมือนกันแต่ตอนนี้แค่รับ

12:51

มือกับความรู้สึกของคน 3 คนก็ไม่รู้ว่า

12:54

ฉันจะรับไหวหรือเปล่าแล้วเพราะงั้นงั้น

12:58

ที่บอกว่ามีความสัมพันธ์กับสึจังคาราสึมะ

13:01

แล้วก็ไดโกะคือเพราะงั้นเลยไม่มีที่ว่าง

13:04

ให้ฉันสินะเอ่อถ้าจะพูดให้ตรงๆก็คงใช่

13:09

โอเคฮังนั่นมันไม่ยุติธรรมเลยนะถ้านายจะ

13:11

บอกว่าฉันมีความสัมพันธ์กับพวกเราอยู่

13:14

แล้วเลยตอบรับความรู้สึกของโคโคอ่าไม่ได้

13:17

ก็เท่ากับว่านายเอาพวกเราไปเป็นข้ออ้างน

13:20

สิแบบนั้นมันจะยิ่งทำให้ฉันหงุดหงิดนะถ้า

13:22

นายไม่ชอบก็ควรปฏิเสธไปตรงๆนั่นแหละที่จะ

13:25

ดีกับโคโคอะที่สุดเดี๋ยวนะสึจังนี่เธอ

13:29

ตั้งใจจะทำลายสภาพจิตใจของฉันหรือไงเธอก็

13:33

เหมือนกันนั่นแหละโคโคอาการที่พยายามใช้

13:35

ฉันเป็นสะพานเพื่อเข้าใกล้โอเคฮังจังนะ

13:38

คิดว่ายังเร็วไปสักรปีล่ะนะเรื่องสำคัญ

13:41

คือความรู้สึกของพวกนาย 2 คนต่างหากฉัน

13:44

กับโอเคฮังเป็นยังไงมันไม่เกี่ยวกับเธอ

13:46

เธอหรอกสิ่งที่สำคัญคือเธออยากให้ความ

13:49

สัมพันธ์ของเธอกับโอเคฮังเป็นแบบไหนแล้ว

13:52

ก็โอเคฮังคิดยังไงกับเธอมันเป็นเรื่อง

13:55

ง่ายๆแต่เพราะแบบนั้นแหละความรักถึงได้

13:57

ยากไงล่ะผมกับโคโคอะต่างนิ่งเงียบศึกจัง

14:01

พูดจี้ใจดำซะจนผมพูดอะไรไม่ออกขณะที่ผม

14:06

ยังคงคิดซ้ำไปซ้ำมาว่าควรจะตอบกลับยังไง

14:08

ดีโคโคอะก็กำหมัดแน่นแล้วพูดขึ้นมาก็

14:13

เพราะว่าโอเคฮังจังไม่มีทางชอบฉันจริงๆ

14:15

หรอกใช่ได้มั้ยฉันทำเรื่องแย่ๆไปตั้งเยอะ

14:19

ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าถ้าไม่อ้อนผ่านสึจัง

14:21

ก็ไม่มีทางที่โอเคฮังจะหันมาสนใจฉันหรอก

14:24

แต่ฉันไม่อยากโดนเกลียดไม่อยากโดนเกลียด

14:27

เลยฉันเลยคิดอะไรแย่ๆอย่างเรื่องความ

14:30

สัมพันธ์ที่มีแต่ร่างกายเข้ามาเกี่ยวข้อง

14:33

หรือเรื่องที่คิดว่าน่าจะสนิทกันมากขึ้น

14:35

ถ้าได้อาบน้ำด้วยกันมันโง่มากเลยใช่มยฉัน

14:39

ไม่รู้เลยว่าต้องทำยังไงให้โอเคฮังจังยก

14:42

โทษให้หรือทำยังไงให้หันมามองฉันบ้าง

14:46

ฉันเลยเผลอสร้างปัญหาให้แบบนี้อีกขอโทษ

14:49

จริงๆนะโคโคอะพูดออกมาด้วยความรู้สึกทั้ง

14:53

หมดที่อัดอั้นในใจแบบนี้เองสินะเธอคิดแบบ

14:57

นี้มาตลอดเลยเหรอผมเชื่อว่ามนุษย์ทุกคน

15:00

ล้วนทำผิดพลาดกันได้ทั้งนั้นความผิดที่

15:03

ว่านี้ไม่ใช่แค่เรื่องการฝ่าฝืนกฎเกณฑ์

15:05

อะไรหรอกแต่มันเป็นสิ่งที่ลึกลงไปในใจ

15:08

อย่างเช่นความรู้สึกที่ว่าทำไมเราถึงทำ

15:10

เรื่องแบบนั้นไปนะทุกวันนี้สังคมมักจะเอา

15:14

แต่ซ้ำเติมคนที่ทำผิดพลาดกันมากขึ้น

15:16

เรื่อยๆแม้กระทั่งการใช้ความรู้สึกที่

15:19

เรียกว่าความยุติธรรมในทางที่ผิดจนถึง

15:22

ขั้นทำให้ใครบางคนต้องถึงแก่ชีวิตหากคนๆ

15:25

นั้นไม่แสดงความสำนึกผิดเลยก็ว่าไปอย่าง

15:28

แต่ถ้าใครสักคนกำลังรู้สึกผิดและแบกรับ

15:31

ความรู้สึกผิดนั้นอยู่ผมก็ไม่อยากเป็นคน

15:34

ที่ซ้ำเติมเขาอีกใครจะหาว่าผมใจอ่อนหรือ

15:37

เสแสร้งหรือมองข้ามความจริงก็เถอะแต่ถึง

15:41

จะมีคนพูดแบบนั้นผมก็ตัดสินใจแล้วว่าจะ

15:44

ให้อภัยโคโคอะเพราะแบบนั้นผมจึงไม่ได้รู้

15:47

สึกเกลียดเธอเลยแต่อย่างที่สึกจังบอกความ

15:50

รู้สึกที่เรียกว่าชอบมันเป็นสิ่งที่พิเศษ

15:53

และเรียบง่ายในเวลาเดียวกันและใน

15:56

สถานการณ์ตอนนี้การที่ผมจะตอบรับความรู้

15:59

สึกของโคโคอะก็คงเป็นเรื่องยากแต่การที่

16:02

เธอทุ่มความรู้สึกให้ผมขนาดนี้แล้วบอกว่า

16:04

ใจของผมไม่สั่นไหวเลยก็คงไม่จริงเหมือน

16:07

กันแม้ว่ามันจะดูเหมือนผมปล่อยให้บัน

16:10

ยากาศตอนนี้พาไปก็เถอะถ้าผมจะลองคิดถึง

16:14

มันนายแง่บวกดูบ้างล่ะจะว่าไปมันไม่ดี

16:17

เหรอแต่คงจะให้ตอบอะไรตอนนี้เลยไม่ได้

16:20

หรอกงั้นนั่นหมายความว่าฉันก็ยังมีหวัง

16:23

อยู่ใช่มยอืมผมบอกเต็มปากไม่ได้หรอกว่ามี

16:28

งั้นฉันจะเชื่อว่ามีหวังละกันถ้านั่นคือ

16:32

สิ่งที่โอเคฮังตัดสินใจฉันก็ไม่คิดจะห้าม

16:35

หรอกนะแต่ต้องอธิบายให้จิคาเงะกับซากุระ

16:38

เข้าใจด้วยล่ะอืมงั้นเพื่อเสริมสร้างความ

16:41

สัมพันธ์เราไปอาบน้ำกันเถอะฉันจะช่วยถู

16:44

หลังให้โอเคฮังเองเอ๋เดี๋ยวสิโคโคอะ

16:48

เรื่องนั้นมันควรจะจบไปแล้วไม่ใช่เหรอก็

16:51

นี่ไงถ้าตามบรรยากาศตอนนี้ก็ยังมีหวัง

16:54

อยู่นี่นาศึกจังอย่ามาขอให้ช่วยสิแต่ก็น

16:58

ฉันว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกันเอ๋ก็นฉันเองก็

17:03

มีความสัมพันธ์แบบนั้นกับโอเคฮังตั้งแต่

17:05

ไม่นานหลังจากรู้จักกันส่วนจิคาเงะนโผล่

17:08

มาวันแรกก็รุกหนักแล้วไม่ใช่เหรอกะก็ใช่

17:12

อยู่หรอกแต่มันไม่ใช่เรื่องเดียวกันนี่

17:15

แม้ว่าผมจะพยายามเถียงด้วยเหตุผลต่างๆ

17:17

นานาแต่สุดท้ายผมก็ถูกโคโคอะกับสึจังลาก

17:20

ไปที่ห้องอาบน้ำจนได้ห้องน้ำสุดหรูที่นี่

17:24

ช่างแตกต่างจากห้องอาบน้ำที่บ้านผมโดย

17:27

สิ้นเชิงฝักบัวแบบโอเวอร์เหตถังแช่น้ำที่

17:30

กว้างขวางจนผู้ใหญ่นั่ง 2 คนก็ยังเหลือ

17:33

ที่ว่างอีกเยอะพื้นก็สะอาดเอี่ยมแถมทุก

17:36

ซอกทุกมุมก็ดูได้รับการดูแลอย่างดีบรรดา

17:39

ขวดแชมพูครีมนวดครีมอาบน้ำและของใช้อื่นๆ

17:42

ที่วางเรียงกันดูราคาแพงไปหมดซึ่งแสดงให้

17:45

เห็นว่าโคโคใส่ใจเรื่องความสวยความงามไม่

17:48

น้อยเลยหรือว่าอาคาริก็อยากได้อะไรแบบนี้

17:52

เหมือนกันนะน้องสาวของผมเป็นเด็กที่แทบ

17:55

ไม่เคยอ้อนขออะไรจากผมเลยแต่พักหลังๆมา

17:59

นี้ผมก็เริ่มคิดว่าเธออาจจะสนใจพวก

18:02

เครื่องสำอางโลชั่นแชมพูแบบไม่มีซิลิโคน

18:04

หรือเสื้อผ้าราคาแพงบ้างก็ได้ที่บ้านของ

18:07

สื่อจังเองก็มีของเกี่ยวกับความสวยความ

18:09

งามวังอยู่เต็มไปหมดทั้งที่ผมเองคงไม่มี

18:12

วันได้ใช้ของพวกนั้นเลยด้วยซ้ำขณะที่ผม

18:16

กำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยในห้องเปลี่ยน

18:19

เสื้อผ้าโคโคอะกับสึจังก็เริ่มถอดชุด

18:21

คอสเลยออกเฮ้ยผมตกใจจนต้องหันหลังให้จะ

18:27

ว่าไปแล้วเด็กผู้หญิงนน่าจะมีความรู้สึก

18:29

อายบ้างไม่ใช่เหรอตลกจังโอเคฮังเี่ยเป็น

18:33

พูดแห่งความขี้อายเลยนะไม่มีพูดแบบนั้น

18:36

หรอกทำใจไว้เถอะนะโอเคฮังจังทำใจเดี๋ยวสิ

18:42

แล้วโคโคอาโอเอคเหรอที่จะให้ผมเห็นเธอ

18:44

โป๊ะแบบนี้น่ะก็นายเห็นไปตั้งเยอะแล้วว่า

18:48

จะมานึกอายอะไรตอนนี้ล่ะแล้วก็คิดดูนะนาย

18:52

คิดว่าเราทำกันไปกี่ครั้งแล้วก็เพราะเธอ

18:56

ลากฉันไปแบบไม่ให้ทางเลือกต่างหากล่ะอะฮะ

19:00

ๆเอาหน้านั่นมันก็แบบว่าอึงโคโคอะห

19:04

หัวเราะกลบเกลื่อนอย่างมีเลศในอีกอย่างนะ

19:07

ฉันไม่ได้รังเกียจถ้านายจะเห็นฉันหรอกนะ

19:10

ออกจะอยากให้ดูด้วยซ้ำแล้วก็นายเองก็ถอด

19:13

เสื้อผ้าได้แล้วเอ่อฉันก็จะถอดแหละนะแต่

19:18

ตอนที่กำลังถอดแล้วโดนมองน้ำมันยังไงก็

19:22

เถอะ 2 คนไปเข้าไปก่อนเถอะนะโอ๊ยเขินซะ

19:25

น่ารักเชียวก็โอเคฮังสไตล์ล่ะนะ

19:28

โอเคฮังสไตล์นี่มันอะไรกันนะผมไม่เข้าใจ

19:32

หรอกแต่ที่รู้แน่ๆคือพวกเธอแค่แกล้งผม

19:34

อยู่นี่แหละผมมองตาม 2 สาวที่เดินเข้าไป

19:38

ในห้องน้ำไปจนลับตาจากนั้นก็ถอดเสื้อผ้า

19:41

ผ้าออกปิดส่วนสำคัญด้วยผ้าขนหนูก่อนจะ

19:43

เปิดประตูบานเลื่อนกระจกเข้าไปว้าวไม่ได้

19:47

เห็นร่างเปลือยของศึกจังนานเลยโคโคอะนั่ง

19:50

ห้อยขอบอ่างคลางจ้องศึกจังที่กำลังนั่ง

19:52

เก้าอี้อาบน้ำขัดตัวถ้ำแห่งยูรีที่แท้

19:56

จริงก็คงเป็นแบบนี้แหละผิวขาวของโคโค

19:59

อะตัดกับผิวสีน้ำผึ้งของสึกจังดูเปล่ง

20:02

ประกายราวกับเพชรน้ำงามโอเคฮังจังอดใจรอ

20:06

ก่อนนะฉันกำลังเติมน้ำในอ่างอยู่อะอืมอด

20:10

ใจรอนั่นหมายความว่าไงกันว่าแต่โอเคฮัง

20:15

จังนายจะไปงานเลี้ยงรุ่นย่อยนั่นใช่มยอ้อ

20:18

เอ่อเรื่องที่นิชิโอจิซังพูดถึงสินะจริงๆ

20:22

ผมก็ไม่อยากให้เรื่องระหว่างเราถูกขุด

20:25

คุ้ยหรอกแต่จะหลีกเลี่ยงก็ไม่ได้ก็คงไป

20:28

แค่ทักทายแป๊บน่ะอย่าไปเลยหน้าโอเคฮังไม่

20:32

ได้สนิทกับยั่นไม่ใช่เหรอศึกจังพูดขนาด

20:35

จับปลายผมที่เต็มไปด้วยฟองสบู่อึงก็ใช่

20:40

ไม่ใช่แค่กับมิชิโอจิซังหรอกสมัยมัธยมต้น

20:43

ผมแทบไม่มีเพื่อนเลยตอนที่ผมเคยอยากมี

20:47

เพื่อนกับตอนที่คิดว่าอยู่คนเดียวก็ดี

20:49

แล้วความรู้สึก 2 อย่างนี้สลับกันไปมาจน

20:53

สุดท้ายสิ่งที่เหลืออยู่ก็คือความยอมแพ้

20:57

มันน่าเศร้าจริงๆที่ตอนนั้นผมไม่สามารถ

21:00

จินตนาการถึงตัวเองที่มีความสุขกับเพื่อน

21:02

ๆได้เลยแต่อย่างน้อยเธอก็ชวนผมด้วยความ

21:06

หวังดีเรื่องแบบนั้นจะใส่ใจไปทำไมล่ะฉัน

21:10

ไม่ใช่ไม่ชอบใยนั่นเพราะหึงหรอกนะแต่ฉัน

21:13

แค่ไม่ชอบเวลาที่เห็นโอเคฮังต้องฝืนยิ้ม

21:16

เพื่อเอาใจใครเฉยๆน่ะโคโคสังเกตเห็นอะไร

21:20

แบบนี้ด้วยเหรอทั้งที่ผมพยายามเก็บซ่อน

21:23

ความรู้สึกไว้แท้ๆถ้านายตัดสินใจว่าจะไป

21:27

ฉันก็ไม่ขัดหรอกนะแต่ถ้ามีอะไรไม่ดีก็รีบ

21:30

โทรหาฉันทันทีเลยนะศึกจังน่ะเป็นคนที่คอย

21:33

ห่วงผมเสมอจริงๆอืมขอบใจนะผมรู้สึกซึ้งใจ

21:39

กับความห่วงใยของทั้งสึจังและโคโคอะมากๆ

21:43

หลังจากนั้นเรา 3 คนก็ลงไปแช่น้ำในอ่าง

21:46

ด้วยกันผมถูกหนีบอยู่ตรงกลางระหว่าง 2

21:49

สาวที่เปรียบเสมือนขนมมาชแมลโล่นุ่มๆจาก

21:52

ทั้งด้านหน้าและด้านหลังในที่สุดสิ่งที่

21:55

เรียกว่าความมีเหตุผลก็ถูกปลดปล่อยออกมา

21:59

สิ่งที่ถูกเรียกว่าความรู้สึกก็เผยตัวออก

22:01

มาอย่างเต็มที่และสุดท้ายแล้วเราก็ใช้

22:05

เวลาอยู่ในห้องอาบน้ำจนกว่าน้ำในอ่างจะ

22:07

เย็นลงคงคงต้องหาทางไปขอโทษจิคาเงะกับ

22:11

ซากุระอย่างจริงจังในภายหลังแล้วล่ะ

22:14

ชัตapเตอร์ 33 การเตรียมการล่วงหน้าในวัน

22:17

ถัดมาหลังจากที่นิชิโอจิเซนะเริ่มให้ความ

22:20

สนใจในตัวเคซากะเคซนา

22:23

เริ่มต้นการเตรียมการล่วงหน้าผ่านแชท

22:25

กลุ่มในลามอย่างรวดเร็วโดยยกประเด็น

22:28

เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของเคซากะเคึ่งมา

22:31

พูดคุยจำนวนคนที่อ่านชัดอยู่ที่ 7 คน

22:35

กลุ่มนี้มีแต่สาวๆและหัวข้อแบบนี้ก็มักจะ

22:38

ได้รับความสนใจเป็นอย่างดีเคซากะที่ว่า

22:42

คือเคซากะคนนั้นเหรอไม่อยากเชื่อเลยว่าจะ

22:45

เปลี่ยนไปขนาดนั้นแต่เดิมเคซากะก็หน้าตา

22:49

ดีนี่นะแค่ดูมืดมนไปหน่อยเลยไม่ค่อยมีคน

22:52

สนใจเห็นเขาเดินควงสาวๆที่แต่งคอสเลย์

22:56

อยู่นะแต่ก็ไม่ได้ดูเหมือนคบกันหรอกแต่

22:58

ทั้ง 2 คนน่ารักมากเลยจริงดิน่ากรี๊ดอ่ะ

23:02

คงมีอะไรเปลี่ยนไปในใจเขามั้งทักษะการ

23:06

ปั่นกระแสของเซนะนั้นเหนือชั้นจริงๆเมื่อ

23:09

จำนวนคนที่อ่านแชทเพิ่มเป็น 10 คนและบท

23:12

สนทนาเริ่มคึกคักมากขึ้นกว่าครึ่งของ

23:15

กลุ่มก็เริ่มสนใจในตัวเคซากะเค

23:22

ถึงจะอยากไปถามเรื่องของเคซากะให้ละเอียด

23:24

ยิบแค่ไหนแต่พวกหนุ่มๆคงไม่ชอบแน่งั้นเรา

23:27

มาช่วยกันดูแลเคซากะกันเถอะดูแลนี่หมาย

23:31

ถึงอะไรกันหัวเราะ 555 บวกแต่ก็จริงนะมี

23:36

หลายเรื่องที่อยากรู้พอพอถึงวันนั้นคง

23:38

สนุกน่าดูเรื่องพวกนี้ก็ปล่อยให้เซนะจัด

23:42

การไปละกันฝากด้วยนะหัวหน้าสร้างบรรยากาศ

23:46

โอเคจัดให้ตามนั้นฉันนี่มันอัจฉริยะจริงๆ

23:50

มันอาจจะไม่ถึงกับเป็นการชดใช้ความผิดใน

23:53

อดีตแต่เซนะก็รู้สึกว่าเธออยากทำอะไรบาง

23:56

อย่างเพื่อขจัดความรู้สึกผิดที่เกิดขึ้น

23:59

หลังจากเริ่มสนใจในตัวเคซากะแม้จะเป็นตอน

24:03

นี้แม้จะเป็นเวลาที่สายเกินไปแล้วก็ตาม

24:06

ความรู้สึกนั้นก็ยังคงมงค้างคาอยู่ก็ถ้า

24:09

จะชวนเขามาก็ต้องทำให้สนุกละนะเซนาพูดกับ

24:13

ตัวเองคลางโยนสมาร์ทโฟนลงบนเตียงสำหรับ

24:16

เซนะที่ยังไม่พบสิ่งที่อยากทำจริงๆนับ

24:19

ตั้งแต่ขึ้นมัธยมปลายงานเลี้ยงรวมรุ่น

24:21

ครั้งนี้อาจเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในชีวิต

24:23

เธอก็ได้เธอคาดหวังแบบนั้นเธอภาวนาให้มัน

24:28

เป็นเช่นนั้นกลางเดือนสิงหาคมช่วงปลายของ

24:31

วันหยุดฤดูร้อนผมมาที่งานเทศกาลฤดูร้อน

24:35

กับจิคาเงะซากุระและศึกจังรวม 4 คนเสียง

24:39

จักจั่นร้องคลอไปกับเสียงดนตรีของเทศกาล

24:42

ชนให้รู้สึกผ่อนคลายแค่เงี่ยหูฟังก็รู้

24:45

สึกถึงบรรยากาศอันแสนพิเศษอาจเป็นเพราะผม

24:48

โตขึ้นมาบ้างแล้วก็เป็นได้แต่ที่ทำให้ใจ

24:51

สั่นที่สุดก็คือชุดยูกาตะของทั้ง 3 คนที่

24:55

ดูงดงามราวกับนางฟ้าอืมสุดยอดจริงๆ

25:00

จิคาเงะใส่ยูกาตะลายดอกไม้สีเข้มซึ่งเน้น

25:03

สีดำเป็นหลักขอมะยาวัสีดำที่มัดหลวมสวม

25:06

ไว้ด้านหลังยิ่งเสริมให้เธอดูมีเสน่ห์

25:09

ซากุระสวมยูกาตะสีชมพูซากุระที่สดใสตัด

25:13

กับผมสีโซเมโยชิโนะของเธอจนให้ความรู้สึก

25:16

สง่างามและอ่อนหวานไปพร้อมกันศึกจังใส่

25:20

ยูกาตะสีขาวเรียบง่ายดูสบายตาผมสีทองที่

25:23

มัดเป็นทรงดังโมะและปักปิ่นไม้ดูเข้ากัน

25:26

กับบันยากาศงานเทศกาลเป็นอย่างดีแค่ได้

25:29

มองทั้ง 3 คนที่แต่งตัวด้วยเซ้นอันยอด

25:32

เยี่ยมก็ทำให้หัวใจของผมเต้นแรงโดยไม่รู้

25:35

ตัวส่วนผมใส่ชุดจินเบียอีสีน้ำเงินเข้ม

25:39

พร้อมกับรองเท้าเกี๊ยะซึ่งเป็นสไตล์ที่พบ

25:41

ได้ทั่วไปปกติไม่ได้ใส่รองเท้าเกี๊ยะอยู่

25:45

แล้วเลยเดินไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่แถมถนนที่

25:48

มีแผนขายของเรียงรายอยู่เต็มไปด้วยผู้คน

25:50

จนแทบจะขยับตัวไม่ได้การแหวกฝูงชนเพื่อ

25:53

เดินไปตามถนนนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยทุก

25:57

คนอย่าเดินหลงกันนะให้โอเคฮังเป็นคนพูด

26:01

เนี่ยนะนั่นสิฉันว่าให้เธอไม่หลงหายไปเอง

26:05

ยังน่าเป็นห่วงมากกว่าอีกเห็นด้วยเลยอะฮะ

26:09

ผมเผลอหัวเราะออกมาโดยไม่รู้ตัวทุกคนมอง

26:14

ผมแบบนั้นกันสินะอ๊ะโอเคฮังดูนั่นสิดู

26:17

นั่นหืมอะไรเหรอดูเหมือนนะว่าเรดารสายกิน

26:22

ของศึกจังจะตรวจจับเจอทาโกยากิที่ได้

26:24

อันดับ 1 ในหมวดอาหารแผงลอยเข้าแล้วนอก

26:27

จากนี้ยังมีทั้งปลาหมึกย่างช็อกโกนาน่า

26:30

แอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลและสารพัดอาหารยอด

26:33

นิยมในงานเทศกาลที่ละลตาไปหมดใครอยากกิน

26:37

ทาโกยากิบ้างเดี๋ยวฉันไปซื้อนะอ่ะฉันเอา

26:41

ด้วยผมไม่เอาดีกว่าฉันก็ไม่เอาเดี๋ยวไป

26:44

ยืนรวมกันเยอะๆจะเกะกะเอางั้นไปยืนรอตรง

26:47

หน้าร้านตักปลาทองตรงนั้นละกันโอเคงั้น

26:51

เดี๋ยวฉันไปเข้าคิวซื้อนะหลังจากศึกจังไป

26:54

ซื้อลูกชิ้นปลาหมึกขมกับจิคาเงะและซากุระ

26:57

ก็ย้ายไปยืนรออยู่หน้าร้านตักปลาทองการ

27:01

ยืนเฉยๆดูไม่เข้าทีเท่าไหร่ผมเลยตัดสินใจ

27:04

ทักทายคุณลุงเจ้าของร้านและจ่ายเงิน 500

27:07

เยนเพื่อร่วมสนุกเคงทำได้เหรอก็ดูเอาแล้ว

27:11

กันเอ้าผมหยิบกระดาษช้อนปลาทองจากคุณลุง

27:15

แล้วจุ่มลงไปในน้ำจากนั้นก็ตักปลาทองขึ้น

27:18

มาอย่างรวดเร็วปลาทองตัวอ้วนกลมพลิ้วเข้า

27:21

ไปในชามน้ำได้อย่างง่ายดายเพราะกระดาษ

27:24

ช้อนที่ผมได้เป็นแบบเบอร์ 6 หรือ 7 ซึ่ง

27:26

หนากว่าปกติเลยไม่ขาดง่ายนักเก่งจังไม่

27:30

น่าเชื่อเลยนะเคดูไม่เหมือนคนที่เล่นพวก

27:33

นี้บ่อยเลยตอนเด็กๆผมชอบเล่นนะกับอาคาริ

27:37

นะงั้นเหรอถ้าอาคารมาด้วยก็ดีสิเนอะก็

27:40

ช่วยไม่ได้ล่ะนะอาคารกำลังเตรียมตัวสอบ

27:43

เข้าอยู่ต้องเรียนพิเศษช่วงฤดูร้อนเลย

27:46

ยุ่งมากช่วงเตรียมสอบมันทำให้เครียดน่ะสิ

27:50

ก็ใช่นะแต่ฉันว่าช่วงนี้ยังเร็วไปหน่อย

27:52

ที่จะเข้าสู่โหมดสอบจริงจังขนาดนั้นน้อง

27:56

สาวของผมเป็นคนขยันมากต่างจากผมที่เริ่ม

27:59

อ่านหนังสือเตรียมสอบตอนช่วงหน้าหนาวปี 3

28:02

ม.

28:03

ก้อนอาคาริกลับเริ่มเตรียมตัวตั้งแต่ฤดู

28:05

ร้อนด้วยความเชื่อที่ว่ากันไว้ดีกว่าแก้

28:09

แต่ถึงจะยุ่งแค่ไหนผมก็อยากให้อาคาริได้

28:12

สัมผัสบันยากาศของเทศกาลบ้างเลยให้เธอ

28:15

เขียนรายการของกินที่อยากลองมาไว้ล่วง

28:18

หน้าเฮมาแล้วจ้าเอ๊ะโอเคฮังนั่นตักปลาทอง

28:23

ได้เหรออืมศึกจังถือถุงใส่ทาโกยากิเดิน

28:27

เข้ามาสมทบพอเห็นถุงใส่ปลาทองในมือผมก็ตา

28:30

โตก่อนจะยกมือแตะค้างแล้วทำเสียงเฮอย่าง

28:34

ทึ่งๆทีหลังสอนเคล็ดลับจับปลาทองให้ฉัน

28:38

ด้วยนะศึกจังเองก็อยากได้ปลาทองเหรอเปล่า

28:42

หรอกแค่อยากรู้วิธีจับเฉยๆเอ้อนี่ก็ใกล้

28:45

เวลาละไปดูดอกไม้ไฟกันเถอะเห็นด้วยเคคุง

28:49

อย่าหลงทางล่ะบอกแล้วไงว่าผมไม่หลงหรอกผม

28:53

แหวกฝูงชนเดินตามหลังพวกเธอไปโอ้ที่นี่ดู

28:57

ดีเลยแฮะจริงด้วยพอดีมีที่ว่างด้วยเคคุง

29:01

ทางนี้ทางนี้พวกเธอนำทางมาที่จุดชมวิวบน

29:05

เนินสูงซึ่งมองเห็นท้องฟ้าได้ชัดเจนเรา

29:08

ทั้ง 4 นั่งลงบนม้านั่งแบ่งปันอาหารที่

29:11

ซื้อจากแผงลอยกันอย่างสนุกสนานระหว่างรอ

29:13

พลุไฟจุดขึ้นระหว่างที่ผมกำลังแท็คข้าว

29:17

โพดปิ้งรสหวานเค็มอยู่นั้นเสียงพลุดัง

29:20

สนั่นขึ้นมาจากที่ไกลๆโอ้วอวเสียงร้อง

29:24

อุทานของพวกเรา 4 คนดังประสานกันพลุหลาก

29:28

สีสันพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างต่อเนื่อง

29:30

จนกระทั่งถึงช่วงสุดท้ายท้องฟ้าทั้งผืน

29:33

ถูกย้อมด้วยแสงสีระยิบระยับจากดอกไม้ไฟ

29:36

นับร้อยพวกเรานั่งซึมซับบรรยากาศเหล่า

29:39

นั้นอย่างเงียบๆหวังว่าปีหน้าจะได้มา

29:42

เที่ยวเทศกาลด้วยกันอีกนะด้วยความคิดแบบ

29:46

นั้นแวบขึ้นมาในใจผมก็นั่งชมเทศกาลฤดู

29:49

ร้อนนายปีนี้อย่างเต็มที่จนรู้สึกอิ่มเอม

29:51

ใจชัตเตอร์ 34 วิธีใช้ชีวิตโดยไม่เสียใจ

29:56

เมื่อกลับถึงบ้านผมก็เห็นอาคารีกำลังนั่ง

29:59

อ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่นแม้ว่าผมจะ

30:02

อยากให้เธอไม่หมกมุ่นจนเกินไปแต่เธอก็คง

30:05

ไม่อยากพลาดโอกาสเพียงครั้งเดียวสำหรับ

30:08

การสอบเข้ามัธยมปลายแววตาของเธอดูจริงจัง

30:11

มากอาคารีเธอต้องหาทางผ่อนคลายจิตใจบ้าง

30:15

นะผมวางถุงคลาสสติกที่อัดแน่นไปด้วยอาหาร

30:18

จากงานเทศกาลและถุงใส่ปลาทองลงบนโต๊ะอ้าว

30:22

พี่ไปจับปลาทองมาด้วยเหรอก็ประมาณนั้น

30:25

แล้วพี่ก็ซื้อตู้ปลาแล้วก็พวกต้นไม้น้ำมา

30:28

ด้วยนะระหว่างทางกลับจากงานเทศกาลผมแวะ

30:31

ที่ร้านขายของในบ้านเพื่อซื้ออุปกรณ์

30:34

สำหรับเลี้ยงปลาทองให้ครบทุกอย่างทั้ง

30:36

กรวดปูพื้นตู้ปลาน้ำยากำจัดคลอรีนอาหาร

30:39

ปลาทองและอื่นๆผมไม่ได้เลี้ยงปลาทองครั้ง

30:42

แรกหรอกก็เลยพอมีความรู้เรื่องนี้บ้าง

30:45

งั้นเดี๋ยวอาคาริช่วยด้วยนะได้สิงั้นที่

30:48

จะจัดการพวกโกรธเองนะส่วนอาคารช่วยจัดการ

30:51

น้ำยากำจัดคลอรีนละกันเรื่องคิดถึงจังเลย

30:55

เนื้อเรื่องนี้อาคารยิ้มอย่างอารมณ์ดี

30:58

ขนาดเทน้ำประปาและน้ำยากำจัดคลอรีนลงใน

31:01

ถังน้ำจำได้ไหมแม่เคยบอกว่าถ้าไม่ทำขั้น

31:05

ตอนนี้ปลาทองจะตายนะอาคารีพูดพลางนึกถึง

31:09

ความทรงจำเก่าๆผมเองก็คิดแบบเดียวกันจึง

31:11

พยักหน้าเงียบๆจริงๆก็ยังมีอีกหลายอย่าง

31:15

ที่อยากให้แม่สอนอยู่เลยพี่ก็เหมือนกันมี

31:19

เรื่องมากมายที่แม่เคยสอนพวกเราทั้งวิธี

31:22

เลี้ยงปลาทองรวมถึงสิ่งสำคัญอีกมากมายที่

31:26

ไม่อาจถ่ายทอดได้ด้วยคำพูดเพียงอย่าง

31:28

เดียวแม่มอบความรักให้เรามากมายเหลือเกิน

31:32

แต่ตอนนี้แม่ไม่อยู่แล้วมีหลายครั้งที่

31:35

ความจริงข้อนี้บีบหัวใจผมจนแน่นผมร้องไห้

31:39

ทุกคืนฝาความมืดเหมือนกำลังไต่ครึ่งเขาใน

31:42

ค่ำคืนอันมืดมิดและค่อยๆเอาชนะความเหงาไป

31:45

ทีละน้อยแต่สิ่งที่ช่วยให้ผมยืนหยัดได้ก็

31:48

คือข้อความจากแม่ที่ว่าจงใช้ชีวิตอย่าง

31:52

เต็มที่เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเสียใจในภาย

31:54

หลังผมจึงพยายามเดินหน้าต่อไปมุ่งสู่เป้า

31:59

หมายของตัวเองทุกวันยังมีอีกหลายเรื่อง

32:02

ที่อยากคุยกับแม่อยากกตัญญูต่อแม่ให้มาก

32:06

กว่านี้แม่คงสบายดีอยู่ที่โน่นใช่ไหมนะ

32:09

ต้องเป็นแบบนั้นแน่ไม่ต้องห่วงหรอกจริง

32:12

ด้วยเนอะอาคารีพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มเรา

32:16

ไม่รู้หรอกว่าสวรรค์มีจริงหรือเปล่าแต่ผม

32:19

เชื่อว่าแม่คงกำลังเฝ้ามองเราจากบนฟ้า

32:22

อยู่ก็ได้อาจเป็นแค่ความคิดที่ผมอยาก

32:25

เชื่อไปเองก็ได้แต่ผมก็รู้สึกแบบนั้นจริง

32:28

จริงโอเคเสร็จแล้วเจ้าตัวนี้ดูแข็งแรงจัง

32:32

เลยปลาทองตัวเล็กแหวกว่ายไปมาในตู้ปลาที่

32:36

มีต้นไม้น้ำลอยอยู่เหมือนปลาที่ได้กลับลง

32:39

น้ำอีกครั้งแม้จะเพิ่งเลี้ยงได้แค่ไม่ถึง

32:41

วันแต่พอได้เห็นมันว่ายน้ำอย่างแข็งแรง

32:44

แบบนี้ก็รู้สึกเอ็นดูขึ้นมาในทันทีมันทำ

32:47

ให้รู้สึกสบายใจอย่างประหลาดระหว่างที่ผม

32:51

กำลังปล่อยใจไปกับความรู้สึกสบายใจอาคารี

32:54

ก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาว่าแต่พี่จ๋าได้ยิน

32:58

มาว่าพรุ่งนี้มีงานเลี้ยงรุ่นเหรอไม่ได้

33:01

ใหญ่โตอะไรขนาดนั้นหรอกก็แค่เพื่อนๆสมัย

33:04

หมู่ 3 นัดรวมตัวกันนะว่าแต่รู้เรื่องนี้

33:06

จากใครก็เมื่อกี้จิคาเงะบอกมาน่ะสิฉัน

33:10

เป็นเพื่อนกันในแอบ Lim ด้วยตั้งแต่เมื่อ

33:13

ไหร่ไปสนิทกันขนาดนั้นอืมฉันเป็นสายลับ

33:17

อะไรประมาณนั้นมั้งอะไรประมาณนั้นสายลับน

33:21

เขาไม่เปิดเผยตัวเองแบบนั้นหรอกนะการที่

33:24

สามารถเปิดใจกับใครก็ได้อย่างรวดเร็วเป็น

33:27

ความสามารถพิเศษของน้องสาวผมอาคาริต่าง

33:31

จากผมโดยสิ้นเชิงเธอมีเพื่อนเยอะซึ่งเป็น

33:33

สิ่งที่ผมไม่เหมือนเธอเลยตรงกันข้ามตอน

33:36

ที่ผมเรียนมัธยมต้นผมค่อนข้างจะเป็นพวก

33:39

แปลกแยกในห้องเรียนแค่คิดถึงคำว่างาน

33:41

เลี้ยงรุ่นก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอย่าง

33:43

บอกไม่ถูกพี่โอเคแน่เหรออะไรเหรอเรื่อง

33:48

งานเลี้ยงรุ่นนะพี่ไม่ได้อยากไปใช่ไหมสม

33:52

แล้วที่เป็นน้องสาวผมเธอรู้ใจผอมดีจริงๆ

33:56

ก็ใช่ไม่ถ้าจะให้พูดตามตรงมันรู้สึกหนัก

33:59

ใจน่ะแล้วทำไมถึงยังจะไปล่ะคงเพราะอยากทำ

34:03

ให้มันจบน่ะทำให้มันจบเหรออืมก็เพราะพี่

34:08

มัวแต่หนีมาตลอดไม่ใช่ว่าอยากไปเพื่อทำ

34:10

ความสนิทสนมกับทุกคนหรอกนะแต่พี่จะไป

34:13

เพื่อพิสูจน์ให้ตัวเองเห็นว่าตัวเอง

34:15

เปลี่ยนไปแล้วพี่แค่อยากบอกกับตัวเองว่า

34:18

เราพัฒนาขึ้นแล้ววะนะแค่นั้นเองแล้วก็อีก

34:21

อย่างพี่รู้สึกว่าการที่มีแค่พี่ไม่ไปมัน

34:25

ก็ดูเสียมารยญาติด้วยพอผมพูดจบอาคาริก็

34:29

ยิ้มออกมาอย่างดีใจจนดูแปลกตาพี่ไม่ได้ไป

34:33

เพื่อตัวเองหรอกมั้งที่จริงพี่ไปเพื่อคน

34:36

ที่ช่วยเปลี่ยนแปลงพี่ต่างหากสมแล้วที่

34:39

เป็นน้องสาวพี่รู้ทันอีกแล้วก็พี่น้องกัน

34:43

นี่นาผมดีใจจริงๆที่มีอาคารีเป็นน้องสาว

34:47

ที่ผมยอมทิ้งช่วงเวลาในวัยรุ่นเพื่อเก็บ

34:50

เงินค่าเรียนมหาวิทยาลัยก็เพราะอาคารเป็น

34:53

น้องสาวของผมนี่แหละสิ่งที่ดูเหมือนจะ

34:56

เป็นเรื่องธรรมดาแต่กลับเป็นความ

34:58

มหัศจรรย์ที่เรียกได้ว่าเป็นปาฏิหาริย์

35:01

ได้สร้างเหตุการณ์ดีๆให้เกิดขึ้นอย่างต่อ

35:04

เนื่องจนกลายเป็นชีวิตในทุกวันนี้ถ้าผม

35:07

ไม่ได้ยึดถือครอบครัวต้องมาก่อนเป็นหลัก

35:10

ชื่อเสียงของ 3 สาวสวยประจำโรงเรียนคงไม่

35:14

เคยมาเกี่ยวข้องกับผมเลยจุดเล็กๆต่างๆ

35:16

ค่อยๆเชื่อมต่อกันจนกลายเป็นเส้นทางชีวิต

35:19

ของผมแม้ผมจะเติบโตมาในครอบครัวที่ถูกมอง

35:23

ว่าจนแต่ผมก็โชคดีที่มีครอบครัวที่ดีความ

35:27

รู้สึกที่อยากทำอะไรบางอย่างเพื่อ

35:29

ครอบครัวนี่แหละที่เชื่อมโยงความสัมพันธ์

35:31

ของผมกับจิคาเงะศึกจังและซากุระเข้าไว้

35:34

ด้วยกันก่อนหน้านี้ซากุระเคยถามพี่ว่าพี่

35:38

ใช้ชีวิตแบบที่ไม่ต้องเสียใจได้หรือเปล่า

35:41

ตอนนั้นพี่ยังตอบไม่ชัดเจนหรอกนะแต่ตอน

35:44

นี้พี่ตอบได้เต็มปากเลยเพราะแบบนั้นพี่

35:47

ถึงจะไปงานเลี้ยงรุ่นไงงั้นพี่ก็ไป

35:50

พิสูจน์ให้ดูสิพิสูจน์ฟังดูเวอร์ไปหน่อย

35:53

นะไม่เวอร์หรอกบอกหน้าฉันรู้ว่าพี่อดทนมา

35:56

โดยตลอดพรุ่งนี้นะพี่แค่แสดงตัวตนที่มี

35:59

ความสุขออกมาให้คนอื่นเห็นบ้างก็พอแสดง

36:03

ตัวตนที่มีความสุขฟังดูตลกดีแฮะว่าแต่คุย

36:07

กันนานจนท้องร้องเลยแฮะจริงด้วยสิต้องรีบ

36:10

กินก่อนที่มันจะเย็นชืดซะก่อนนะพี่ซื้อ

36:13

ตั้งแต่ปลาหมึกย่างกับแอปเปิ้ลเคลือบน้ำ

36:16

ตาละมาหรือเปล่าพี่ซื้อมาหมดแหละพี่เลือก

36:19

ของที่อาคาริชอบมาหมดเลยอาคาริหยิบของจาก

36:23

ถุงพลาสติกแล้วค่อยๆเอาอาหารจากงานเทศกาล

36:26

มาวางเรียงบนโต๊ะทีละอย่างอ๊ะนี่มันเบบี้

36:29

คาสเตลล่านี่นั่นนะแม่ชอบกินที่ซื้อมาให้

36:33

แม่ด้วยแม่ชอบเบบี้คาสเตลล่านี่เนื้องั้น

36:36

เดี๋ยวฉันเอาไปวางที่หิ้งบูชาให้ก็แล้ว

36:39

กันปลื้มฝากด้วยนะแม่ครับขอให้สบายใจเถอะ

36:43

นะมีหลายครั้งที่ผมรู้สึกท้อแท้และคงจะมี

36:47

อีกมากในอนาคตแต่ผมไม่เสียใจเลยที่เกิดมา

36:50

เป็นลูกของแม่ขอบคุณนะครับได้โปรดมองดู

36:55

พวกเราต่อไปจากบนสวรรค์ด้วยนะครับเพราะ

36:58

การมีความสุขในการใช้ชีวิตคือสิ่งที่ผมจะ

37:01

ทำเพื่อทดแทนพระคุณของแม่เองชัเตอร์ 35

37:05

ความรู้สึกที่ก้าวไปข้างหน้าวันนี้เป็น

37:08

วันนัดรวมตัวของอดีตห้อง 3 ปี 3 ผมเดินไป

37:12

ที่ร้านปิ้งย่างที่เป็นสถานที่นัดหมาย

37:14

ด้วยความรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยเวลานัด

37:17

หมายคือ 18:30 น.ตอนนี้ยังเหลืออีกประมาณ

37:20

ครึ่งชั่วโมงผมไม่ได้แต่งตัวจัดเต็มเกิน

37:23

ไปแค่ใส่เสื้อยืดของยูนิชิโร่กับกางเกง

37:26

ยีนเป็นลุกเรียบง่ายสบายๆท้องฟ้ายังสว่าง

37:30

อยู่แต่พระอาทิตย์ก็ค่อยๆลับขอบฟ้าไป

37:32

เรื่อยๆผมเงยหน้ามองแสงยำเย็นที่เป็น

37:35

เอกลักษณ์ของฤดูร้อนเพื่อทำใจให้สงบหัวใจ

37:39

เต้นแรงแต่เพราะผมตัดสินใจแล้วว่าถ้าผ่าน

37:41

วันนี้ไปทุกอย่างก็จะกลับไปเป็นปกติทำให้

37:45

ผมพอจะรู้สึกสบายใจขึ้นได้บ้างเอาล่ะใกล้

37:49

ถึงเวลาแล้วเมื่อเดินเข้าไปในร้านพบว่ามี

37:52

คนแน่นขนาดทั้งพนักงานออฟฟิศที่เพิ่งเลิก

37:55

งานและครอบครัวที่มาทานข้าวบรรยากาศคึก

37:58

คักเหมือนไม่ใช่วันธรรมดาผมได้แต่ทึ่งใน

38:01

ใจเหล่าอดีตเพื่อนร่วมห้อง 3 ปี 3 นั่ง

38:05

รวมกันอยู่ที่มุมหนึ่งของร้านโย่เคซากะ

38:09

ไม่เจอกันนานเลยนะสวัสดีครับคุณมิชิโอจิ

38:13

ไม่เอาสิเลิกพูดสุภาพแบบนั้นเถอะเรียกฉัน

38:16

ว่าเซนะก็พอ

38:18

เอ่อเรียกชื่อเลยนี่มันงั้นอย่างน้อยก็

38:21

ห้ามพูดสุภานะโอเคป่ะอ่าโอเคผมถูกเซนะชวน

38:26

ให้นั่งลงทุกคนดูตื่นเต้นกันมากเพราะ

38:28

เหมือนนะว่าจะไม่เคยรวมตัวกันครบแบบนี้มา

38:31

นานแล้วเหเคซากะดูเปลี่ยนไปนะใช่เลยดูดี

38:35

ขึ้นกว่าเดิมอีกอะอะไรกันเนี่ยบรรดาสาวๆ

38:39

พากันเข้ามารุมล้อมพูดคุยและมองผมด้วย

38:42

ความสนใจทำเอาผมรู้สึกเกร็งไม่น้อยเคซากะ

38:46

นายจะดื่มอะไรดีอ่างั้นขอช้าก็แล้วกัน

38:50

เซนะบอกว่ายังมีบางคนที่ยังมาไม่ถึงด้วย

38:53

ความที่ผมคุยกับคนในห้องแค่ไม่กี่คนเลย

38:56

แยกไม่เอากว่าใครเป็นใครบ้างรอไม่นาน

38:59

สมาชิกที่เหลือก็มาถึงกันครบและมุมที่พวก

39:02

เราอยู่ก็เต็มแน่นไปหมดเคซากะนายนี่ดู

39:05

ตื่นเต้นจังเซนาที่นั่งข้างๆถามขึ้นอ่าก็

39:10

ใช่แบบนี้มันแปลกใหม่ดีงั้นก็อย่าเกรงไป

39:13

เลยนะสนุกให้เต็มที่เถอะอึมเข้าใจแล้วผม

39:17

พยายามผ่อนคลายบ้างคิดว่าถ้าเอาแต่เครียด

39:20

ก็คงไม่ดีนักไม่นานหลังจากที่เครื่องดื่ม

39:23

มาเสิร์ฟเซนะก็ลุกขึ้นยืนอ้าฟังทางนี้วัน

39:27

นี้หัวหน้างานคือฉันเองนามว่าวิชิโอจิ

39:31

เซนะจ้าเยี่ยมเลยดาวเด่นของห้อง 3 ปี 3

39:36

เซนะสู้ๆนะไม่แปลกใจเลยที่เซนะยังคงเป็น

39:39

จุดศูนย์กลางของบันยากาศในงานได้เธอมี

39:42

เสน่ห์ที่ทำให้ทุกคนสนใจอยู่เสมอตั้งแต่

39:45

สมัยมัมัธยมแล้วเหล่าหนุ่มๆที่แอบมองอยู่

39:49

ก็พากันกระซิบว่าเธอดูสวยขึ้นนะหรือเธอมี

39:52

แฟนหรือยังนะกันไปต่างๆนานาจริงๆแล้วเซนะ

39:57

ดูสวยขึ้นก็จริงแต่ผมคิดว่านั่นไม่ได้มี

39:59

แค่เธอทุกคนต่างก็เปลี่ยนแปลงไปในทางที่

40:02

ดูดีขึ้นเมื่อโตเป็นนักเรียนมัธยมปลายเอา

40:06

ล่ะทุกคนขอให้สนุกกันให้เต็มที่เลยนะวัน

40:08

นี้ขอบคุณมากที่มากันนะรักทุกคนเลยเฮมเลย

40:14

หลังจากคำกล่าวเปิดงานของเซนะทุกคนก็ยก

40:17

แก้วชนกันเพื่อดื่มฉลองเคซากะวันนี้ขอให้

40:21

นายสนุกให้เต็มที่เลยนะอ่าโอเคเมื่อเนื้อ

40:24

สไลด์บางๆเริ่มเต็มบนตะแกรงปิ้งย่างผมก็

40:27

สังเกตถึงความไม่สมดุลของสัตว์ส่วนชาย

40:30

หญิงที่แต่ละโต๊ะผู้เข้าร่วมงานวันนี้มี

40:33

ประมาณ 30 คนโต๊ะ 6 ที่นั่งทั้งหมด 5

40:36

โต๊ะเต็มหมดแต่โต๊ะที่ผมนั่งอยู่ดันมีแค่

40:39

ผมเป็นผู้ชายคนเดียวท่ามกลางผู้หญิง 5 คน

40:42

บรรยากาศดูเหมือนหลุดออกมาจากฉากหนึ่งใน

40:44

มังงะแนวฮาเรเต็มยังไงอย่างงั้นนี่เคซากะ

40:48

เรื่องเด็กผู้หญิงที่นายพาไปวันนั้นล่ะ

40:50

เล่าให้ฟังหน่อยสิอ่าหมายถึงที่งานคอสเลย

40:54

สินะใช่ๆหือเรื่องอะไรกันน่ะอยากรู้จังพอ

40:59

เซนะพูดขึ้นมาคนอื่นๆก็สนใจขึ้นมาทันที

41:03

แค่เพื่อนน่ะผมตอบไปพลางวางเนื้อลงบน

41:06

ตะแกรงปิ้งย่างให้ข้อมูลเกินไปคงไม่ดีนัก

41:10

จริงเหรอเด็กผู้หญิงผมทองคนนั้นก็ด้วย

41:13

เหรอดูสนิทสนมกันมากเลยนะอืมเราสนิทกัน

41:18

น่ะอยู่โรงเรียนเดียวกันใช่ไหมใช่แล้วนาย

41:22

รู้จักกับเธอมานานแล้วเหรอช่วงนี้เราก็

41:25

อยู่ด้วยกันบ่อยนะเหรอแล้วอีกคนล่ะสงสัย

41:29

จะหมายถึงโคโคอ่ะนี่เป็นครั้งแรกที่เราไป

41:32

เที่ยวด้วยกันนะงั้นเหรอเซนะยิ้มเจ้า

41:36

เล่ห์อย่างมีนัยยะบางอย่างอะไรเหรอเปลา

41:39

ไม่มีอะไรเฮ้อดูท่าจะยุ่งยากแล้วสิพอคิด

41:44

แบบนั้นเซนะก็ตัดบทสนทนาไปเองเคซากะนี่

41:48

สุขแล้ววนะกินเยอะๆล่ะอ่าขอบใจนะสาวหน้า

41:51

ตาดูสดใสแต่ชื่อผมนึกไม่ออกตักเนื้อใส่

41:54

จานเล็กให้ผมพอผมพูดขอบคุณไปเสียงเฮาจาก

41:58

โต๊ะฝั่งตรงข้ามก็ดังขึ้นเป็นพวกหนุ่มๆ

42:01

ที่เริ่มสนุกกันสุดเหวี่ยงผมอดไม่ได้ที่

42:03

จะนึกอิจฉาเล็กน้อยบางทีคงเพราะผมก็อยาก

42:06

มีเพื่อนผู้ชายเหมือนกันเคซากะนายมีแฟน

42:10

หรือเปล่าหญิงสาวที่นั่งเยื้องไปทางขวา

42:13

ถามขึ้นขณะครีบเนื้อกลับด้านบนตะแรงเปล่า

42:17

ไม่มีหรอกฮะจริงเหรอแต่วันก่อนฉันเห็นนาย

42:21

เดินจับมือกับเด็กผู้หญิงผมสีชมพูนี่นาหา

42:25

นี่นายมีเพื่อนสนิทนอกจากเด็กพวกนั้นอีก

42:28

เหรอเซนาพูดแทรกขึ้นมาอย่างรวดเร็วไม่ใช่

42:32

ว่าเธอบอกว่าจบเรื่องนี้แล้วเหรอใช่แล้ว

42:35

ล่ะผมพยักหน้าตอบไปอย่างประหม่าเปลี่ยนไป

42:39

เยอะเลยนะเคซากะตอนม.ต้นนายแทบไม่พูดกับ

42:42

ใครในโรงเรียนเลยเซนาพูดแบบนี้กับเคซากะ

42:46

มันไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอเด็กสาวคนหนึ่ง

42:50

ส่งสายตาเตือนเซนะจากท่าทางของพวกเธอผมก็

42:53

พอจะเข้าใจอะไรบางอย่างทุกอย่างมันเป็น

42:57

แค่เรื่องเก่าๆทั้งนั้นแหละจริงไหมเคซากะ

43:00

ใช่แล้วมันเป็นแค่เรื่องเก่าๆผมยังลังเล

43:03

อยู่ว่าควรตอบอะไรดีทันใดนั้นเสียงจาก

43:06

โต๊ะฝั่งตรงข้ามก็ดังขึ้นว่าเปลี่ยนที่

43:09

นั่งกันหน่อยดีไหม

43:11

เจ้าของความคิดคือคุนิกิดะถ้าจะพูดถึงภาพ

43:14

ลักษณ์ของเขาในสมัยมัธยมต้นละก็ผู้นำครู

43:18

สุดของรุ่นน่าจะเป็นคำนิยามที่เหมาะสมที่

43:20

สุดไม่ว่าเปลี่ยนห้องกี่ครั้งเขาก็ยังคง

43:23

อยู่จุดสูงสุดเสมอและออร่าความเป็นหนุ่ม

43:25

ฮอตก็ยังไม่จังหายไปเลยแม้แต่นิดเดียวเอา

43:29

หน้านั่งแบบนี้ไปอีกหน่อยไม่ดีกว่าเหรอ

43:32

เธอพูดแบบนี้ตลอดเลยนะเซนะพวกเธอคิดยังไง

43:35

ถึงมาทำดีเอาใจเคซากะตอนนี้กันล่ะหาหมาย

43:40

ความว่ายังไงหมายความว่าถึงตอนนี้จะ

43:43

พยายามมาสนิทกับเคซากะก็สายไปแล้วไงหา

43:47

คุนิกะนายเองก็ควรจะอ่านสถานการณ์หน่อยนะ

43:51

ถ้าไม่ใช่เพราะเธอชวนจัดงานนี้ขึ้นมาทุก

43:54

คนก็คงไม่ต้องเสียเวลามาหรอกนะใครกันแน่

43:57

ที่ไม่รู้จักอ่านบรรยากาศ

44:00

การถกเถียงของเซนะกับคุนิกิดะทำให้คนอื่น

44:03

ๆเริ่มเถียงกันตามไปด้วยบรรยากาศที่ครึก

44:05

ครื้นเมื่อครู่นี้หายไปในพริบตาแล้วจู่ๆ

44:08

ผมก็เห็นใครบางคนเดินตรงมาทางผมเด็กคน

44:12

นั้นคือนาคาโอกะที่ใส่ชุดพนักงานร้าน

44:15

อาหารอ้าวเคซากะนี่นายยังไม่เลิกทำตัว

44:18

เจ้าชู้ไปทั่วอีกเหรออึกจู่ๆก็มาเปิด

44:22

ประเด็นเลยเหรอคำพูดที่เหมือนแฝงความหมาย

44:25

ไม่ดีของนาคาโอกะทำให้สายตาทุกคนหันมาจับ

44:28

จ้องที่ผมเป็นจุดเดียวในโรงเรียนก็ไปติด

44:32

สอยห้อยตามจิคาเงะกับสื่อจังไปทำงานพิเศษ

44:35

อะไรไม่รู้นี่ก็มาทำตัวแบบนี้อีกนายไม่

44:38

เคยเปลี่ยนเลยนะผมพูดอะไรไม่ออกได้แต่

44:41

เงียบคุณพนักงานคะขอเติมน้ำเย็นหน่อยค่ะ

44:44

กำลังทำงานอยู่ใช่ไหมคะคนที่ช่วยผมออกมา

44:48

จากสถานการณ์อึดอัดนี้ก็คือเซนะนาคาโอดู

44:52

ตกใจเล็กน้อยก่อนจะจิ๊ปากอย่างไม่พอใจ

44:56

เหอะนายก็ยังเป็นแค่คนที่ให้ผู้หญิงมาคอย

44:58

ช่วยตลอดอยู่ดีช่างอ่อนแอจริงๆนายเองก็

45:02

ไม่เปลี่ยนเลยนะทำตัวแบบนี้ระวังสักวัน

45:05

จิคาเงะกับคนอื่นๆจะเกลียดขี้หน้านายนะ

45:08

หนอยนายจะว่าอะไรฉันก็ได้นะแต่ถ้าเธอคิด

45:12

จะดูถูกจิคาเงะสึจังหรือซากุระล่ะก็ฉัน

45:15

ไม่ยอมเด็ดขาดหรอกแล้วก็เรื่องงานพิเศษ

45:17

นั่นไม่ใช่อะไรแปลกๆหรอกต่อให้ใช่ฉันก็

45:20

ไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องที่นายจะมาวุ่นวาย

45:22

ด้วยผมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

45:26

นาคาโอกะถึงกับชะงักไปเล็กน้อยหลังจากที่

45:29

เราจ้องตากันอยู่อึดใจหนึ่งนาคาโอกะก็จี้

45:32

ปากอย่างไม่พอใจก่อนจะหันหลังเดินกลับไป

45:35

ที่ห้องครัวเซนาทำหน้าเก้อเขินดูเหมือน

45:38

อยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ไม่รู้จะพูด

45:41

อะไรดีเซนะหืออะไรเหรอเคซากะถ้าเธอคิดจะ

45:46

พยายามทำให้บรรยากาศแย่ลงเพราะเป็นห่วง

45:49

ฉันละก็ไม่ต้องทำหรอกนะเอ๋คือแบบว่าอาก็

45:53

แค่เข้าใจผิดนิดหน่อยนะฮะถ้าผมยอมเป็น

45:57

ฝ่ายรับผิดชอบเองบรรยากาศน่าจะกลับมาปกติ

46:00

ได้ง่ายกว่าผมไม่ได้กลัวว่าคนอื่นจะคิด

46:03

ยังไงนักหรอกที่จริงแล้วผมไม่อยากให้ใคร

46:06

มาขุดคุ้ยเรื่องของจิคาเงะสึจังหรือ

46:08

ซากุระไปมากกว่านี้ความจริงฉันก็พอจะเดา

46:12

ได้อยู่แล้วล่ะไม่เป็นไรหรอกนะขอโทษที่

46:15

ไม่ได้พูดอะไรออกไปแต่ถ้าเสียงส่วนใหญ่

46:17

คิดว่าฉันไม่ควรอยู่ที่นี่ต่อฉันก็จะกลับ

46:20

ละกันขอบคุณที่ชวนมานะทุกคนพากันหลบสายตา

46:24

ผมกันหมดแม้แต่เซนาเองก็ดูไม่รู้จะพูด

46:27

อะไรออกมาคงเดาถูกแล้วสินะงานเลี้ยงรุ่น

46:31

นี้ไม่มีที่ให้ผมอยู่ผมหยิบกระเป๋าเงิน

46:34

ออกมาวางเงินค่าอาหารลงบนโต๊ะแต่ทันใด

46:37

นั้นเคซากะนายเปลี่ยนไปเยอะเลยนะคุนิกิดะ

46:42

เดินเข้ามาหาผมนายไม่จำเป็นต้องกลับหรอก

46:45

ฉันไม่ชอบก็แค่ที่เซนะทำเหมือนพยายามเอา

46:47

ใจนายเกินไปนะเหมือนพยายามจะลืมเรื่อง

46:50

เก่าๆไปซะอย่างนั้นคุนิกะพูดอะไรแบบนั้น

46:55

มันก็เกินไปนะแต่ฉันพูดเรื่องจริงไม่ใช่

46:58

หรือไงไม่ใช่ฉันไม่ได้พยายามจะลืมหรอก

47:02

จริงๆแล้ววนนะฉันแค่มองนายในมุมใหม่ต่าง

47:05

หากลืมจะว่าไปแล้วฉันว่าฉันคงแอบนับถือ

47:08

นายเข้าแล้วล่ะนับถือก็เห็นอยู่ว่าเคซากะ

47:12

เปลี่ยนไปเยอะมากเลยนี่นาถ้าฉันเป็นนาย

47:14

ฉันคงไม่มีวันกลับมายืนได้แบบนี้แน่ๆก็

47:17

เลยคิดว่านายเก่งมากๆเลยนะแล้วก็คิดว่า

47:21

ถ้าฉันได้เห็นนายเปลี่ยนไปแบบนี้ฉันเองก็

47:24

คงเปลี่ยนได้เหมือนกันแต่ก็ไม่ปฏิเสธใช่

47:27

ไหมว่าเธอพยายามใช้เรื่องของเคซากะมาเป็น

47:30

จุดสนใจก็เวลามีอะไรน่าทึ่งมันก็อยากแบ่ง

47:34

ปันให้ทุกคนรู้ไม่ใช่หรือไง

47:36

ได้ยินแล้วสิเคซากะฉันเองก็อยากฟังเรื่อง

47:39

ของนายเหมือนกันนะมานั่งโต๊ะนี้ด้วยกันสิ

47:42

ไม่เป็นไรใช่ไหมเซนะอาที่แท้ก็แค่เปลี่ยน

47:46

ที่นั่งนั่นเองเซนะมองคุนิกิดะด้วยสายตา

47:49

แปลกๆก่อนที่คุนิกิดะจะหัวเราะออกมาแต่

47:53

ฉันตั้งใจจะกลับแล้ววะนะเอาหน้าอย่าคิด

47:56

แบบนั้นเลยฉันแอบได้ยินมานะว่านายฮอตมาก

47:59

เลยนี่คุนิกิดะถามด้วยท่าทางสนใจเปล่า

48:03

หรอกไม่ได้ฮอตอะไรขนาดนั้นแต่นาคาโอกะก็

48:07

บอกเองไม่ใช่เหรอว่านายชอบไปวุ่นวายกับ

48:10

ผู้หญิงมันมีเหตุผลอยู่ยังไงเหรอก็ฉันมี

48:14

คนที่ชอบอยู่ 3 คนน่ะนาคาโอะเล่นพูดไป

48:18

เสียขนาดนั้นตอนนี้ผมเองก็ไม่คิดจะปิดบัง

48:20

อะไรแล้วที่โรงเรียนเองก็มีข่าวลือเรื่อง

48:24

3 สาวสวยแห่งโรงเรียนอยู่ด้วยคงจะถึงหู

48:27

ของคุนิกิดะในไม่ช้าผมเลยเลือกจะบอกความ

48:29

จริงออกไปแบบสบายๆพอทุกคนได้ฟังก็ต่างพา

48:33

กันหัวเราะออกมาฮาเรมตัวจริงเลยนี่หว่า

48:37

เหมือนที่เซนะกับคุนิกิดะพูดผมคงจะ

48:40

เปลี่ยนไปแล้วจริงๆการที่ผมสามารถก้าวไป

48:42

ข้างหน้าได้แบบนี้ก็เพราะครอบครัวจิคาเงะ

48:45

สึกจังแล้วก็ซากุระแต่ถึงอย่างนั้นเข้าใจ

48:49

เหตุผลแล้วล่ะแต่นี่มันดูไม่ค่อยปกตินะ

48:53

เซนะทิ้งท้ายด้วยคำพูดที่ทำให้ผมจนคำพูด

48:56

ไปเลยถึงอย่างนั้นผมก็ตั้งใจแน่วแน่ว่า

48:59

สักวันหนึ่งจะพิสูจน์ให้เห็นให้ได้ว่า

49:01

สิ่งที่ผมรู้สึกนั้นไม่ใช่ให้เรื่องที่

49:04

ไม่ปกติไม่รู้ว่าวันนั้นจะมาถึงเมื่อไหร่

49:08

แต่ผมมั่นใจว่าจะต้องก้าวไปข้างหน้าให้

49:10

ได้อย่างแน่นอนชัตapเตอร์ 36 บทสุดท้าย

49:14

เคซากะเคฉันเป็นห่วงเคนะเขาจะโอเคหรือ

49:18

เปล่าถ้าเป็นเคงละก็เขาต้องโอเคแน่

49:22

จิคาเงะน่าห่วงมากเกินไปแล้วงานเลี้ยง

49:24

รุ่นแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็เลิกแล้วอีกอย่าง

49:27

ถ้าเป็นโอเคฮังนต่อให้มีปัญหาอะไรก็คงรับ

49:30

มือเองได้แหละจิคาเงะซากุราราโกะและสึก

49:34

จังนั่งคุยกันอยู่ในห้องนั่งเล่นของบ้าน

49:36

โอที่ฉันห่วงไม่ใช่เรื่องงานเลี้ยงรุ่น

49:39

หรอกคือว่าเคนะมีนิสัยที่ทำให้ผู้หญิง

49:42

เข้าใจผิดง่ายน่ะสินั่งยิ่งฟังดูห่วงเกิน

49:46

เหตุไปอีกนะบอกกี่ครั้งแล้วว่าถ้าเป็นเคง

49:49

นะไม่มีปัญหาหรอกซากุราโกะกับศึกจังหันมา

49:53

มองหน้ากันแล้วหัวเราะคิกคักซึ่งดูเหมือน

49:56

จิคาเงะจะไม่พอใจเท่าไหร่จนขมวดคิ้วแน่น

49:59

กลับกันพวกเธอ 2 คนนั่นแหละที่ดูชิลเกิน

50:02

ไปนี่มันชัดเลยว่าเคต้องโดนสาวๆเข้ามารุม

50:05

จีบแน่ๆไม่ปฏิเสธนะแต่พวกเราก็ไปพบคุณพ่อ

50:10

คุณแม่เคแล้วด้วยนี่นาแค่สาวๆนิดหน่อยคง

50:13

ไม่ใช่ปัญหาใหญ่หรอกก็ใช่ฉันก็ห่วงอยู่

50:16

หรอกแต่สุดท้ายแล้วไม่ว่าเคจะเลือกใคร

50:19

ชีวิตของโอเคฮังก็คือชีวิตของเขาเองเราไป

50:23

ก้าวก่ายก็คงไม่เหมาะหรอกสุดท้ายจิคาเงะ

50:26

ก็ต้องยอมแพ้ให้กับเหตุผลของทั้ง 2 คนและ

50:29

ถอนหายใจออกมาเฮือก

50:32

พอดีกับตอนนั้นเองประตูหน้าบ้านก็ดังขึ้น

50:34

คนที่มีกุญแจบ้านโอโนะก็มีอยู่แค่คนเดียว

50:37

เท่านั้นยกเว้นจิคาเงะกับซากุราโกะ

50:41

กลับมาแล้ววนะคิดถึงทุกคนจังเลยไม่ได้ไป

50:44

งานเลี้ยงรอบ 2 น่ะเคยินดีต้อนรับกลับนะ

50:48

โอเคฮังกลับมาแล้วเหรอเคคุงยินดีต้อนรับ

50:52

กลับจิคาเงะสึกจังและซากุราโกะต่างพากัน

50:55

กูกอดเคพร้อมกันเฮ้ยเดี๋ยวสิเคไม่สามารถ

51:00

รับน้ำหนักของทั้ง 3 คนได้จนล้มลงไปด้วย

51:03

กัน 1 เสียง 2 เสียง 3 เสียง 4 เสียง

51:07

หัวเราะดังกล้องไปทั่วห้องนั่งเล่นของ

51:09

คอนโด 4 LDK ที่พวกเขาอาศัยอยู่บรรยากา

51:14

สเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุขวันต่อ

51:17

มาผมตื่นเอาตอนบ่ายเมื่อคืนทั้ง 3 คนต่าง

51:21

ก็ร้อนแรงกันมากโดยเฉพาะจิคาเงะจนทำให้ผม

51:24

ต้องระบายความร้อนออกไปหลายต่อหลายครั้ง

51:27

จิคาเงะซุกหน้าลงกับอกของผมหลับสนิทอยู่

51:30

ในท่านั้นส่วนแขนทั้งสองข้างก็ถูกสึจัง

51:33

กับซากุราโกะกอดเอาไว้หมดแล้วความนุ่ม

51:36

นิ่มของสาวๆนี่คงช่วยให้ผมไม่รู้สึกชาตาม

51:39

ตัวก็เป็นได้ถ้านี่เป็นฉากสุดท้ายของ

51:43

มังงะก็คงจะจบลงด้วยภาพแห่งความสุขแบบนี้

51:47

แต่นี่คือโลกแห่งความจริงและชีวิตยังคง

51:49

ดำเนินต่อไปผมอยากอยู่กับทุกคนไปตลอดและ

51:52

ความคิดนั้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆในหัว

51:54

ของผมผมต้องพยายามให้มากขึ้นมากกว่าที่

51:59

ผ่านมาด้วยถ้าทำแบบนั้นได้ผมก็จะได้อยู่

52:02

กับทุกคนไปนานๆได้สร้างช่วงเวลาแห่งความ

52:05

สุขร่วมกันให้มากที่สุดแม้ว่าตอนนี้ผมจะ

52:08

ยังต้องพึ่งพาทุกคนอยู่แต่สักวันผมจะเป็น

52:10

ฝ่ายคอยปกป้องและดูแลทุกคนให้ได้ 10 ปี

52:14

ผ่านไปหลังจากจบการศึกษามัธยมปลายผมจบการ

52:18

ศึกษาจากมหาวิทยาลัยในโตเกียวและได้ก่อ

52:21

ตั้งบริษัทพัฒนาแพลตฟอร์มที่ใช้เว็บตูน

52:24

เป็นหลักตอนนี้เรามีพันธมิตรทั้งบริษัท

52:27

และสื่อต่างๆมากมายและมีผู้ใช้งานจำนวน

52:30

มากทีผมเคยเรียนเกี่ยวกับการเขียนโปรแกรม

52:34

แต่พอเจอเพื่อนรุ่นเดียวกันที่มี

52:36

ประสบการณ์แน่นปึ๊กตั้งแต่ช่วงวัยรุ่นก็

52:39

รู้ว่าตามพวกเขาไม่ทันแน่เลยตัดสินใจเบนเ

52:41

เข็มมาศึกษาด้านการบริหารแทนตอนฝึกงานที่

52:45

บริษัทยักษ์ใหญ่ก็ถือว่าโชคดีที่ทุกอย่าง

52:47

ผ่านไปได้ด้วยดีทำให้ตอนเปิดบริษัทเองก็

52:50

ไม่ได้ลำบากอะไรมากนักและตอนนี้ในห้อง

52:54

หนึ่งของคอนโดที่ซื้อไว้เพื่อใช้ชีวิต

52:57

ร่วมกับพวกเธอทั้ง 3 คนผมกำลังนั่งทำงาน

52:59

อยู่หน้าจอแลปท็อปแต่ไม่ใช่ในญี่ปุ่นหรอก

53:03

นะเพื่อที่จะแต่งงานกับทั้ง 3 คนผมตัดสิน

53:06

ใจย้ายไปอยู่ในประเทศที่อนุญาตให้มีภรรยา

53:09

หลายคนได้ที่ดูไบค่าครองชีพสูงก็จริงแต่

53:12

ด้วยความที่ผมเป็นเจ้าของกิจการและทั้ง 3

53:15

คนก็ยังคงเป็นนักสร้างสรรค์มืออาชีพกัน

53:17

อยู่เลยไม่มีปัญหาทางการเงินเท่าไหร่ใช่

53:21

แล้วสรุปคือผมแต่งงานกับจิคาเงะศึกจังและ

53:25

ซากุราโกะแล้วผมทำตามความฝันของตัวเอง

53:28

สำเร็จเสร็จจนได้เส้นทางกว่าจะมาถึงตรง

53:31

นี้ไม่ได้ง่ายเลยพ่อแม่ของพวกเธอจะยกลูก

53:34

สาวให้ผู้ชายที่จะแต่งงานทีเดียวถึง 3 คน

53:37

ได้ยังไงคำตอบก็คือไม่มีทางอยู่แล้วตอน

53:41

นั้นภาพลักษณ์ของผมแย่สุดๆเรียกได้ว่าถูก

53:44

ไล่แทบจะเอาเกลือมาสาดกันเลยแต่ผมก็ไม่

53:47

ยอมแพ้พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้พ่อแม่

53:49

ของพวกเธอยอมรับให้ได้สุดท้ายพวกท่านก็

53:53

ยอมรับและเรื่องราวทั้งหมดก็มาถึงจุดนี้

53:57

ใช่แล้วจุดจุดหนึ่งเชื่อมโยงกับอีกจุด

53:59

หนึ่งและกลายเป็นเส้นทางชีวิตที่ต่อ

54:02

เนื่องกันไปอาคาริก็เรียนจบมหาวิทยาลัย

54:06

เรียบร้อยแล้วและก็กำลังค่อยๆก้าวไปสู่

54:09

ความฝันของตัวเองทีละก้าวความสุขของน้อง

54:12

สาวก็คือความสุขของผมเช่นกันนี่ก็เป็นอีก

54:15

จุดหนึ่งที่เชื่อมกันในเส้นทางชีวิตของผม

54:18

แล้วก็เรื่องของโคโคอ่ะตอนนี้เธอเป็น

54:21

เลขานุการของผมและหลังจากผ่านอะไรมาหลาย

54:24

อย่างเอ่อพูดยังไงดีนะอีกไม่นานผมก็จะ

54:28

แต่งงานกับเธอแล้วที่ดูไบอนุญาตให้มี

54:32

ภรรยาได้สูงสุด 4 คนดังนั้นเรื่องนี้ไม่

54:35

ใช่ปัญหาเท่าไหร่แต่พอคิดถึงเรื่องต่อจาก

54:38

นี้ก็ยังมีเรื่องให้กังวลอยู่ดีแต่สุด

54:41

ท้ายแล้วนี่ก็คือเส้นทางที่ผมเลือกเองเค

54:44

ได้เวลาแล้ววนะบทสุดท้ายเคซากะเคขณะที่ผม

54:49

กำลังนั่งทำงานอยู่หน้าจอแลปท็อปจิคาเงะ

54:52

ก็เดินเข้ามาในห้องของผมผมหันไปมองนาฬิกา

54:56

ดูท่าเวลาจะได้ที่พอดีผมปิดแลปท็อปและลุก

54:59

ขึ้นจากเก้าอี้โอเคฮังฉันวางของไว้ตรงนี้

55:03

นะขอบใจนะศึกจังลากกระเป๋าเดินทางมาวาง

55:06

ให้เคปลอดภัยนะอืมที่นิ้วนางข้างซ้ายของ

55:12

ซากุรามีแหวนแต่งงานแบบเดียวกับผมสวมอยู่

55:15

ผมจูบลาทั้ง 3 มคนาทีและคนเป็นการจูบา

55:18

สำหรับการเดินทางไปล่ะนะเดินทางปลอดภัยนะ

55:23

แม้จะไม่ใช่การเดินทางไปทำงานที่ยิ่งใหญ่

55:25

ขนาดนั้นแต่ผมต้องไปญี่ปุ่นเพื่อเข้าร่วม

55:28

การประชุมเกี่ยวกับการพัฒนาแพลตฟอร์มใหม่

55:31

ซึ่งคงใช้เวลาอยู่ที่นั่นประมาณ 3 วัน

55:34

จิคาเงะสึจังซากุราผมรักพวกเธอนะอดีต

55:39

หนุ่มที่เคยได้ฉายาว่าผู้ชายเกาะสาวสวย 3

55:42

อันดับของโรงเรียนอย่างผมตอนนี้กลายเป็น

55:45

นักธุรกิจที่มีภรรยา 3 คนไปแล้วท่าน

55:49

ประธานเป็นอะไรหรือเปล่าคะเสียงของโคโค

55:52

อาจดังขึ้นขณะที่ผมกำลังนั่งเหม่อจิบกาแฟ

55:55

อยู่ในโรงแรมหลังจากการประชุมเสร็จเสร็จ

55:57

สิ้นอาเปล่าหรอกแค่กำลังคิดอยู่ว่าควรไป

56:01

พบพ่อแม่ของเธอเมื่อไหร่ดีเมื่อได้ยินแบบ

56:04

นั้นใบหน้าของโคโคอะก็แดงระกขึ้นมาทันที

56:08

ถ้าได้อยู่กับเคซากะจังละก็แค่นั้นก็พอ

56:11

แล้วล่ะไม่หรอกมันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ

56:15

เหอเคซากะจังนี่นาทันใดนั้นโคโคอะก็

56:19

กระโจนเข้ามากอดผมพอดีตอนนั้นเองที่

56:22

แลปท็อปซึ่งวางอยู่ข้างเตียงก็เปล่งแสง

56:25

ขึ้นมาเอ๊ะ

56:26

มีคนสั่งงานระยะไกลงั้นเหรอจู่ๆหน้าจอ

56:30

วดีโอคอก็เปิดขึ้นออในที่สุดก็เป็นแบบนี้

56:34

จริงๆโอเคฮังฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าให้พักคน

56:37

ละห้องกับโคโคอะนะฉันตั้งค่าให้สามารถควบ

56:41

คุมคอมพิวเตอร์ของเคงจากระยะไกลได้แล้ววะ

56:44

นะอย่าลืมสิว่าพวกเรากำลังเฝ้าดูอยู่นะบน

56:48

หน้าจอปรากฏภาพของจิคาเงะศึกจังและ

56:51

ซากุราโกะพวกเธอต่างมองมาทางผมด้วยสายตา

56:54

ดูเดือดเฮ้ยเฮ้ยเดี๋ยวสินี่มันละเมิด

56:57

สิทธิส่วนบุคคลแล้ววะนะโคโคอาจเธอคงกะจะ

57:00

ล่อลวงโอเคฮังให้ทำลูกใช่ไหมมล่ะคำพูดของ

57:04

ศึกจังทำให้โคโคถึงกับสะดุดไปครู่หนึ่งดู

57:07

เหมือนจะโดนเดาใจได้ถูกเ

57:11

แบบนี้น่ะควรทำให้เสร็จก่อนแต่งงานสินี่

57:14

เป็นเรื่องปกติเลยนะโคโคอะกอดอบพูดอย่าง

57:17

มั่นใจมันไม่ใช่เรื่องปกติซะหน่อยแล้วอีก

57:21

อย่างคนที่จะมีลูกกับเคก่อนคือฉันต่างหาก

57:25

คำประกาศเกล้าของจิคาเงะทำให้ผมได้แต่เกา

57:28

หัวด้วยความลำบากใจเคงเพื่อความยุติธรรม

57:32

ทุกคนควรพร้อมใจกันมีลูกไปพร้อมๆกันดัง

57:35

นั้นตอนนี้ต้องอดทนไปก่อนนะฮะๆก็จริงนะ

57:40

เคซากะจังขณะที่ทั้ง 4 สาวต่างส่งสายตาดู

57:43

เดือดผ่านหน้าจอใส่กันผมก็หลุดขำออกมาเบา

57:47

ๆจากนี้ไปและตลอดไปผมหวังว่าวันเวลาที่

57:51

เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะแบบนี้จะคงอยู่

57:54

ตลอดไปเพราะผมรักทุกคนมากเหลือเกินและผม

57:58

ก็ยังคงเต็มไปด้วยความคิดเกี่ยวกับ

58:01

ครอบครัวของผมเช่นเคยจบแล้วครับ

58:07

by มาโอกาคุอิน

58:11

สำหรับท่านใดที่อยากช่วยค่ากาแฟให้ผู้แปล

58:14

ก็ donate ผาqิวr co ตรงนี้ได้เลยนะครับ

58:16

ไปละบ๊ายบาย

58:21

魔法魔パ世界発魔

UNLOCK MORE

Sign up free to access premium features

INTERACTIVE VIEWER

Watch the video with synced subtitles, adjustable overlay, and full playback control.

SIGN UP FREE TO UNLOCK

AI SUMMARY

Get an instant AI-generated summary of the video content, key points, and takeaways.

SIGN UP FREE TO UNLOCK

TRANSLATE

Translate the transcript to 100+ languages with one click. Download in any format.

SIGN UP FREE TO UNLOCK

MIND MAP

Visualize the transcript as an interactive mind map. Understand structure at a glance.

SIGN UP FREE TO UNLOCK

CHAT WITH TRANSCRIPT

Ask questions about the video content. Get answers powered by AI directly from the transcript.

SIGN UP FREE TO UNLOCK

GET MORE FROM YOUR TRANSCRIPTS

Sign up for free and unlock interactive viewer, AI summaries, translations, mind maps, and more. No credit card required.